Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Solcu Kujawskim

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Solcu Kujawskim
Zabytek: nr rej. A/1614/1-2 z dnia 30 maja 2012[1]
kościół parafialny
Ilustracja
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Solcu Kujawskim
Państwo

 Polska

Miejscowość

Solec Kujawski

Wyznanie

katolickie

Kościół

rzymskokatolicki

Parafia

Najświętszego Serca Pana Jezusa w Solcu Kujawskim

Wezwanie

Najświętszego Serca Pana Jezusa

Położenie na mapie Solca Kujawskiego
Mapa konturowa Solca Kujawskiego, blisko centrum na lewo u góry znajduje się punkt z opisem „Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Solcu Kujawskim”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Solcu Kujawskim”
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa konturowa województwa kujawsko-pomorskiego, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Solcu Kujawskim”
Położenie na mapie powiatu bydgoskiego
Mapa konturowa powiatu bydgoskiego, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Solcu Kujawskim”
Położenie na mapie gminy Solec Kujawski
Mapa konturowa gminy Solec Kujawski, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Solcu Kujawskim”
Ziemia53°04′58″N 18°13′27″E/53,082778 18,224167

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Solcu Kujawskim – rzymskokatolicki kościół parafialny w mieście Solec Kujawski. Mieści się przy ulicy Bydgoskiej.

Historia

Świątynia została zbudowana w latach 1845-1847 jako kościół ewangelicki. Budowę wspierał król pruski Fryderyk Wilhelm IV Pruski oraz Zakład Impregnacji firmy Ruttgers z Berlina. Budowla została powiększona w 1894, m.in. o wieżę o wysokości 37 metrów. Trzy mieszczące się na wieży dzwony poświęcono i zamontowano w 1929.

W okresie II Rzeczypospolitej kościół był we władaniu parafii liczącej 1000 wiernych i należącej do superintendentury Bydgoszcz Ewangelickiego Kościoła Unijnego[2].

Po zakończeniu okupacji hitlerowskiej 17 lutego 1945, świątynia została przekazana katolickiej parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika. Ołtarz główny i wnętrze zostało przebudowane. 28 października 1945 świątynia została poświęcona, jako filialna parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika. Od 10 października 1966 jest samodzielną świątynią parafialną.

Architektura

Jest to świątynia murowana, z czerwonej cegły, wewnątrz ściany są otynkowane. Wybudowana na planie krzyża, z wydzielonym, niewielkim prezbiterium, po którego obu stronach mieszczą się dobudówki i z wieżą z przodu. Okna są półkoliście zamknięte w obramowaniach z uskokami, w nawie poprzecznej w dwóch stronach. Szczyty są w kształcie trójkąta, dachy posiadają dwa spady, są pokryte dachówką. Gzymsy rozdzielają trzy kondygnacje wieży. Dach w kształcie namiotu przechodzi w ośmiokątną iglicę, jest nakryty łupkiem. Posiada bardzo piękne witraże.

Bibliografia

Przypisy

  1. ↑ Rejestr zabytków nieruchomych – województwo kujawsko-pomorskie [online], Narodowy Instytut Dziedzictwa, 31 stycznia 2025 [dostęp 2015-10-03].
  2. ↑ Stefan Grelewski, Wyznania protestanckie i sekty religijne w Polsce współczesnej, Lublin 1937, s. 328.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.