Krystyna Sałyga-Dąbkowska

Krystyna Sałyga-Dąbkowska (ur. 13 marca 1930 w Milanówku^[1], zm. 6 kwietnia 2015^[2] w Zakopanem) – polska taterniczka, przewodniczka tatrzańska, ratowniczka górska, instruktorka narciarska.

Studiowała historię sztuki na Uniwersytecie Warszawskim^[3]. Nie ukończyła studiów, wybierając pracę w Tatrach^[4].

Od 1947 uprawiała taternictwo^[3]. Wspinała się w towarzystwie m.in. Ryszarda i Krzysztofa Berbeków, Macieja Popki^[1], Jana Surdela, Jana Zacharzewskiego, Stanisława Grońskiego. Sałyga robiła jednodniowe zimowe przejście wschodniej ściany Mięguszowieckiego Szczytu^[1]. Była na Zadnim Mnichu i Mnichu oraz na południowej ścianie Zamarłej. W 1958 uczestniczyła w wyprawie Klubu Wysokogórskiego, do którego została przyjęta 8 lat wcześniej, na Kaukaz. Weszła m.in. zachodnią granią na Gumaczi (3809 m), na Dżantugan (3991 m) i wschodnią granią z Przełęczy Dżantugańskiej. Wyjeżdżała w Alpy i góry Bałkanów^[3].

Od 1958 mieszkała w Zakopanem. W latach 1958–1961 była instruktorką w Szkole Taternictwa na Hali Gąsienicowej. W 1962, przebywając w Alpach Szwajcarskich jako instruktorka narciarstwa PZN, uzyskała stopień instruktorki narciarstwa wysokogórskiego UIAA^[1]. Pomagała w prowadzeniu schronisk nad Morskim Okiem i w Dolinie Pięciu Stawów^[3].

W 1963 została przewodniczką tatrzańską (klasa II – 1970, klasa I – 1974)^[1].

Od 1966 należała do Grupy Tatrzańskiej GOPR^[1]. W latach 1969–1981 była tam zawodową ratowniczką tatrzańską^[1][2] i szefową służby profilaktycznej^[1]. Przez jakiś czas była jedną kobietą-ratowniczką w Tatrach^[5]. Od 1964 należała do TOPR^[2]. Uczestniczyła w ponad 30 wyprawach ratunkowych^[2][6].

Od 1969 publikowała w „Wierchach” coroczną Kronikę ratowniczą Grupy Tatrzańskiej GOPR. Od 1952 wydała wiele reportaży, wspomnień i artykułów w różnych czasopismach („Turysta”, „Światowid”, „Taternik”), jak również broszurę Pod znakiem błękitnego krzyża (1975) na temat zapobiegania wypadkom górskim^[1]. W 1976 zdobyła I miejsce w Ogólnopolskim Konkursie Krasomówczym Przewodników w Golubiu-Dobrzyniu^[5]. Pracowała jako dziennikarka warszawskich wydawnictw^[4].

Od 1979 jej mężem był Roman Dąbkowski^[1], przewodnik i goprowiec. Przyjaciele nazywali ją Kwakwą. Cierpiała na przewleką chorobę dróg oddechowych^[3].

Została pochowana na Nowym Cmentarzu w Zakopanem^[2] (sektor B4, rząd 3, nr 23)^[7].

Za zasługi dla ratownictwa w Tatrach została odznaczona Orderem Odrodzenia Polski (1999)^[2].