Krzyż jagielloński



Krzyż jagielloński[1] (lit. Vyčio kryžius – w dosłownym tłumaczeniu Krzyż Pogoni) – odmiana krzyża lotaryńskiego stosowana przez Władysława Jagiełłę jako herb osobisty, a następnie przez jego następców jako herb dynastyczny. Przedstawiana jako krzyż lotaryński, którego belki są zakończone prostopadle, równej długości i rozmieszczone symetrycznie – zazwyczaj krzyż jest złoty, a tło niebieskie, choć popularne jest również tło barwy czerwonej. Jeden z symboli narodowych Litwy.
Jagiellonowie
Geneza
Geneza krzyża jagiellońskiego nie jest znana. Część badaczy sugeruje pochodzenie krzyża od krzyża patriarchalnego[2][3], który miał symbolizować zwycięstwo chrześcijaństwa nad pogaństwem. Inna, mniej popularna wersja, sugeruje, iż mógł zostać zaczerpnięty z herbu Węgier przez Jagiełłę po ślubie z Jadwigą. Najmniej popularną hipotezą, odrzucaną przez większość historyków z powodu braku dowodów, jest ta, według której krzyż miał zostać nadany jako herb królowi Mendogowi przez papieża Innocentego IV[4]. Litewskie legendy (również odrzucane przez większość historyków) wiążą krzyż jagielloński z postacią wielkiego księcia Szwentoroga[5] – według nich, w czasie budowy świątyni Perkuna władca, za radą wieszczki, miał użyć 122 cegieł, a na ostatniej z nich miał zostać odciśnięty znak krzyża podwójnego, symbolizujacego tryumf chrześcijaństwa po 122 latach od budowy świątyni[6].
Użycie przez Jagiellonów
Po raz pierwszy użyty w 1386 roku[7]. Początkowo był używany na pieczęciach królewskich osobno, ponad główną tarczą. Pełnił funkcję herbu osobistego, ściśle związanego z osobą króla Polski. Po śmierci Władysława Jagiełły zaczął on stawać się symbolem dynastycznym. Za rządów Kazimierza Jagiellończyka nabrał ostatecznie charakterystycznego kształtu – wszystkie belki krzyża stały się prostopadle zakończonymi, a belki poprzeczne stały się równej długości i rozmieszczonymi symetrycznie na belce pionowej. Od czasu rządów Aleksandra Jagiellończyka krzyż jagielloński stracił swoje znaczenie i został wpisany w wieniec herbów ziemskich, tracąc swoją rodową specyfikę[1].
Krzyż jagielloński stał się częścią herbu Pogoń – przedstawiony na herbie rycerz trzyma w lewej ręce tarczę z krzyżem jagiellońskim.
Późniejsze użycie
Na Litwie
Na Litwie krzyż jagielloński silniej niż z dynastią Jagiellonów połączony jest z herbem Pogoń, dlatego też nazywany jest krzyżem pogoni. Jest jednym z symboli państwa litewskiego, a jego wygląd jest ściśle określony w ustawie[8].

Krzyż znajdował się na logo Związku Strzelców Litewskich (a w związku z tym znajdował się również na Medalu Gwiazdy Strzelców) oraz na fladze Litewskiego Związku Narodowców Antanasa Smetony. W latach 40. i 50. należał do symboli litewskiej partyzantki antykomunistycznej, potem stał się jednym z symboli oporu Litwinów wobec ZSRR[8]. Jest główną częścią Orderu Krzyża Pogoni i stanowi znak rozpoznawczy Litewskich Sił Powietrznych[9].

W Polsce
W Polsce krzyż jagielloński pojawia się m.in. w herbie gminy Zbuczyn, Miedźno i Leżajsk. Znajduje się również na logo partii Prawica Rzeczypospolitej[10].
Przypisy
- 1 2 Szymon Titkow, Pieczęć królewicza Kazimierza Kazimierzowica Jagiellończyka z okresu starań o koronę węgierską i jej program polityczny, „Studia Źródłoznawcze. Commentationes” (57), 2019, s. 141–158, ISSN 0081-7147 [dostęp 2024-09-25] (pol.).
- ↑ l, Relikwie Drzewa Krzyża Świętego [online], Święty Krzyż - Klasztor Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej [dostęp 2025-05-13].
- ↑ Krzyż Patriarchalny - znaczenie herbu naszego powiatu [online], Starostwo Powiatowe w Kielcach [dostęp 2025-05-13].
- ↑ M.W. Zagorujko, История Литвы сквозь призму её государственных символов [online] (ros.).
- ↑ Национальные символы Литвы [online].
- ↑ Władysław Zahorski, Podania i legendy wileńskie – Świątynia Perkunasa.
- ↑ Kryžius [online], www.vle.lt [dostęp 2024-09-25] (lit.).
- 1 2 Dvigubas kryžius [online], www.lrs.lt [dostęp 2024-09-25] (lit.).
- ↑ Lithuanian Air Force Inventory (2024) [online], www.globalmilitary.net [dostęp 2024-09-23].
- ↑ Jurek zaprezentował logo Prawicy Rzeczypospolitej [online], Wprost, 16 maja 2007 [dostęp 2024-09-24] (pol.).