Kurt Spangenberg

Kurt Spangenberg (ur. 1 kwietnia 1889 w Weidzie, zm. 25 stycznia 1957 w Heggen (gmina Finnentrop^[1]) (niektóre źródła wskazują jako miejsce śmierci Tybingę^[2])) – niemiecki mineralog, krystalograf, profesor.

Spangenberg był uczniem Gottloba Lincka, pod kierunkiem którego obronił w 1912 na uniwersytecie w Jenie pracę doktorską^[3] poświęconą syntezie dolomitu^[4]. Kontynuował karierę naukową i w 1920 uzyskał habilitacje na tej samej uczelni, po czym podjął tam pracę w charakterze nieopłacanego pomocnika profesora^[5]. Jesienią 1922 został zatrudniony na uniwersytecie w Kilonii, gdzie w 1924 uzyskał profesurę mineralogii^[6]. W roku 1929 przeniósł się do Wrocławia, obejmując tam stanowisko dyrektora Instytutu Mineralogiczno-Petrograficznego oraz Muzeum Mineralogicznego Schlesische Friedrich-Wilhelms-Universität zu Breslau, kierując obydwoma placówkami aż do końca II wojny światowej i będąc ich ostatnim niemieckim dyrektorem^[7]. Jednocześnie wykładał jako profesor mineralogię na Technische Hochschule Breslau^[8]. Po wojnie przez jakiś czas pozostawał niezatrudniony i prowadził badania prywatnie (Privatgelehrter), później wykładał na uniwersytecie w Tybindze, gdzie w 1952 został profesorem zwyczajnym^[9].

W 1940 został przyjęty do Leopoldiny^[10].

Zajmował się m.in. badaniem wzrostu kryształów, mineralogią przemysłową (zastosowaniem mineralogii w procesach produkcji przemysłowej) oraz geologią złóż Śląska^[11].

• Küppers H., 2004: Biogram Spangenberga w: Zur Geschichte der Mineralogie an der Christian-Albrechts-Universität zu Kiel, Teil 2, Mitteilungen der Deutschen Kristallographischen Gesellschaft, 2004, nr 28, strona 16
• M. Mierzejewski, M. Sachanbiński & Z. Wierzbicki, 2003: Zarys historii nauk mineralogicznych i geologicznych na Uniwersytecie Wrocławskim w latach 1811-1945. W: A. Grodzicki (red.): Historia nauk geologicznych na Uniwersytecie Wrocławskim. Wyd. Uniwersytetu Wrocławskiego. ISBN 83-229-2419-4