Leningradzki Okręg Wojskowy (Federacja Rosyjska)

Leningradzki Okręg Wojskowy

Ленинградский военный округ

Emblemat Leningardzkiego Okręgu Wojskowego
Historia
Państwo	ZSRR  Rosja (od 1991 do 2010, od 2024)
Tradycje
Kontynuacja	Zachodni Okręg Wojskowy Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej
Organizacja
Dyslokacja	Leningrad
Podległość	Naczelny Dowódca Sił Zbrojnych FR

Leningradzki Okręg Wojskowy (ros. Ленинградский военный округ) – jednostka administracyjno-wojskowa Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej obejmująca całość obiektów militarnych – w tym jednostki wojskowe, zakłady przemysłu zbrojeniowego, jednostki paramilitarne – stacjonujących w północno-zachodniej części Federacji.

Miał swoją genezę w Piotrogrodzkim Okręgu Wojskowym Imperium Rosyjskiego (od 6 sierpnia 1864 do 1918), a następnie Leningradzkim Okręgu Wojskowym Rosji Radzieckiej i ZSRR.

Okręg w okresie 1991–2010 liczył około 33 tysięcy żołnierzy, a na jego uzbrojenie składało się: 320–330 czołgów, 500 wozów bojowych, 18 wyrzutni rakiet taktycznych „Toczka-U”, 690 systemów artyleryjskich^[1].

1 września 2010 razem z Kaliningradzkim Okręgiem Specjalnym i Moskiewskim Okręgiem Wojskowym wszedł w skład Zachodniego Okręgu Wojskowego.

Został odtworzony 26 lutego 2024 obejmując Petersburg, Karelię, Republikę Komi, obwody Archangielski, Królewiecki (Kaliningradzki, leningradzki, wołogodzki, murmański, nowogrodzki, pskowski, Nieniecki Okręg Autonomiczny oraz Flotę Północną^[2][3]. Sztab Okręgu znajduje się w Petersburgu. Od 15 maja 2024 dowódcą Leningradzkiego Okręgu Wojskowego jest Aleksandr Łapin^[4].

W 2009^[5]

• Marek Depczyński: Rosyjskie siły zbrojne: od Milutina do Putina. Warszawa: Bellona SA, 2015. ISBN 978-83-11-13505-5.
• Tomasz Grabowski: Rosyjska siła. Siły Zbrojne i główne problemy polityki obronnej Federacji Rosyjskiej w latach 1991-2010. Częstochowa: Instytut Geopolityki, 2011. ISBN 978-83-61294-52-8.
• Grzegorz Pazura, Współczesne konwencjonalne siły zbrojne Federacji Rosyjskiej, UMCS, Lublin 2010.