Liściak (archeologia)
Liściak – narzędzie krzemienne wykonywane na wiórach bądź rzadziej na odłupkach[1]. Są charakterystyczne dla kultur górnego i schyłkowego paleolitu[1]. Liściaki to specjalnie przygotowane drobne wiórki krzemienne służące jako groty strzał. Były one charakterystyczne dla tzw. kultur liściakowych lub inaczej z ostrzami trzoneczkowatymi.
Liściakami dawniej zwano wszystkie ostrza trzoneczkowate, jednak obecnie przyjmuje się, że jest to ich specyficzna odmiana ze słabo wyodrębnionym trzonkiem.
Typologia liściaków
Ginter i Kozłowski zaproponowali następujący podział liściaków[1]:
- dwukątowe – smukłe, podłużne, o trzonkach niewyodrębniających się
- typu Wojnowo
- gwoździowate – o trzonkach wyodrębniających się w charakterystyczny kolec (trzpień)
- o trzonkach retuszowanych u dołu (charakterystyczne dla kultury świderskiej)
- o trzonkach nieretuszowanych u dołu
Przypisy
- 1 2 3 Bolesław Ginter, Janusz Krzysztof Kozłowski, Technika obróbki i typologia wyrobów kamiennych paleolitu, mezolitu i neolitu, wyd. 3, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1990, s. 116-118, ISBN 83-01-03563-3.