Liberalno-Demokratyczna Partia „Niepodległość”

Liberalno-Demokratyczna Partia „Niepodległość” (LDP „N”) – prawicowa, liberalno – konserwatywna partia działająca w Polsce w podziemiu w latach 1984-1989 i kontynuująca swoją działalność do 1992 roku. Założona 11 listopada 1984 r. na bazie środowisk związanych wydawaniem i kolportowaniem wychodzącego od 1982 roku w Warszawie miesięcznika politycznego „Niepodległość”, który do 1985 roku był oficjalnym organem prasowym partii. Partię powołały skupione wokół redakcji „Niepodległości” jej nieformalne struktury regionalne, warszawskie środowisko pisma, które określały się przed rokiem 1984 roku jako Organizacja „Niepodległość” lub „Grupa Polityczna „Niepodległość”. Partia została utworzona w Warszawie - w oparciu o działaczy z Gdańska, Lublina, Krakowa, Poznania i Warszawy. Deklarację powołania partii LDP "N" ogłoszono w nr 36/1984 miesięcznika politycznego „Niepodległość". Na czele partii stała Rada Polityczna. W jej skład wchodzili członkowie redakcji miesięcznika „Niepodległość”, przedstawiciele poszczególnych oddziałów partii.

Po roku działalności partii dochodzi do rozłamu 11 listopada 1985 r. przedstawiciele oddziałów gdańskiego, lubelskiego, małopolskiego, wielkopolskiego, a także reprezentujący część warszawskiego powołali nową Radę Polityczną LDP ”N” bez przedstawicieli miesięcznika politycznego „Niepodległość”. Sytuacja ta wynikała m.in. z tego, że „działacze „ starzy”, którzy organizacje zakładali , stworzyli program partii i pismo, które było „szyldem” partii, zostali w Radzie ilościowo zdominowani przez działaczy , którzy przyszli znacznie później (...)" pisano w 75 numerze miesięcznika politycznego „Niepodległość” z 1988 roku. Partia od listopada 1985 roku wydawała własne pismo „Niepodległość”, które w podtytule nosiło nazwę: Pismo LDP ”N” . To doprowadziło do trwałego podziału środowiska na dwie grupy. Partię funkcjonującą dalej pod nazwą Liberalno-Demokratyczna Partia -"Niepodległość" i środowisko działaczy związanych z miesięcznikiem politycznym „Niepodległość" określających się jako Grupa Pisma "Niepodległość", a od sierpnia 1987 roku jako Organizacja Liberalnych Demokratów "Niepodległość".

Program

Od 1983 roku przedstawiano w publicystyce miesięcznika ‘Niepodległość” założenia programowe dla przyszłej partii. Powstanie partii poprzedziła intensywna debata na łamach „Niepodległości”. Dyskutując i upowszechniając założenia programowe próbowano skupić jak najszersze środowisko, a następnie powołać struktury organizacyjne.

W komunikacie zawiadamiającym o powstaniu partii stwierdzano: „ „LDP” Niepodległość” nie stanowi kontynuacji żadnej partii politycznej, nie wywodzi się także z jakiejkolwiek grupy politycznej sprzed 13 grudnia 1981 roku. Tworzyć będzie własny kierunek polityczny, korzystając z dorobku różnych nurtów opozycji w Polsce, a także współczesnej myśli neokonserwatywnej. (...) Bieżącym zadaniem LDP „Niepodległość” jest rozbudowanie świadomości politycznej społeczeństwa polskiego. Bierność polityczna oraz mit porozumienia z rządem pacyfikuje nastroje, ułatwiając komunistom sprawowanie władzy oraz eksploatację kraju w interesie ZSRR”.

Program tworzonej partii składał się z następujących części „Złożeń programowych I. Jedność w różnorodności – propozycja platformy współpracy opozycji”, „Polski Jutra II. Propozycji programu Podziemnego Porozumienia Politycznego”, „III. Programu Partii Liberalno – Demokratycznej Partii ‘Niepodległość”, „Aneksu IV. Od komunizmu do gospodarki liberalnej”.

Program partii był oparty na założeniach, że;

1. „niepodległe państwo polskie nie istnieje, a PRL jest jedynie formą administrowania polskim terytorium przez ZSRR oraz zespołem instytucji służących politycznej i gospodarczej eksploatacji i sowietyzacji polskiego społeczeństwa”, w konsekwencji konieczność odzyskania niepodległości Polski uznano za cel nadrzędny,

2. na drodze do niepodległości i budowy demokratycznego niepodległego państwa opartego na gospodarce wolnorynkowej, na zasadach demokratycznego kapitalizmu, konieczne jest jednoznaczne odrzucenie systemu komunistycznego bez jakichkolwiek prób jego reformowania,

3. jedynie podjęcie działań politycznych delegitymizujących status komunistycznych władz i komunistycznego państwa możliwe jest poprzez powoływanie partii politycznych, politycznych platform współpracy dla wszystkich ugrupowań i organizacji, dla których najważniejszym celem jest odzyskanie przez Polskę niepodległości, program przewidywał powołanie "Ruchu na Rzecz Przywrócenia Demokracji" (RNRPD), podziemnego parlamentu tzw. Podziemnego Porozumienia Politycznego (PPP), Polskiej Reprezentacji Narodowej/Komitet Wolnej Polski zagranicą i wyłonienia w momencie załamania się systemu komunistycznego Rządu Tymczasowego, którego celem byłoby przejęcie władzy i rozpisanie wolnych i demokratycznych wyborów do Konstytuanty,

4. koniecznym jest odrzucenie jakichkolwiek działań, które by prowadziły porozumienia czy współrządzenia z komunistyczną władzą,

5. organizacja państwa i społeczeństwa ma się opierać o instytucje demokratyczne, praktykę demokratycznego kapitalizmu, to jest respektowania zasady równości jednostki, ograniczenia roli państwa, decentralizacji i gospodarce wolnorynkowej,

6. w obszarze polityki zagranicznej należy podjąć współpracę z pozbawionymi wolności przez ZSRR narodami Europy Środkowej „w dążeniu osiągnięcia niepodległości, wolności i demokracji, przezwyciężaniu wzajemnych wrogości, uprzedzeń i tendencji szowinistycznych”, i odrzucić postanowienia „Traktatów Ribbentrop-Mołotow oraz porozumienia Wielkiej Trójki w Teheranie, Jałcie i Poczdamie zawarte bez udziału Polski.

Powołana partia świadomie odwoływała się do współczesnego zachodniego modelu partii prawicowej, a nie doświadczeń opartych na polskiej tradycji neoendenckiej. LDP „N” była pierwszą w historii PRL partią prawicową o liberalnym programie w sferze rozwiązań gospodarczych i jednocześnie odwoływała się do konserwatywnych zasad uprawiania polityki, regulacji instytucjonalno-prawnych czy tradycji. Poprzez swoją nazwę liberalno - demokratyczna nawiązywała do pojęcia zachodniej „ nowej prawicy”, zachodniego współczesnego liberalizmu, a jednocześnie odwoływała się do amerykańskiego neokonserwatyzmu. Stąd czerpano inspiracje ideowe i programowe. Liberalizm i demokracja, jako gramatyka wolności miały być dla twórców partii przeciwwagą dla komunistycznego zniewolenia umysłu i jego kolektywistycznych praktyk. „Nie głosimy liberalizmu < wściekłego> za wszelką cenę. LIBERALNE SPOŁECZEŃSTWO NIE MOŻE BYĆ OPARTE NA EGOIZMIE JEDNOSTKI - stwierdzano w numerze 28 miesięcznika z 1984 roku prezentującym program przyszłej partii - Istnieć w nim muszą więzy tradycyjne, historycznie ukształtowane, odwołujące się do takich instytucji i wartości jak rodzina, religia, honor, uczciwość i prawda”.

Partia w zamierzeniach jej twórców przede wszystkim miała umożliwiać wpływ na organizowanie opinii publicznej. Pisano w nr 34-35/1984 miesięcznika politycznego „Niepodległość”: „Nie chodzi nam o to, aby przekształcić ją w siłę fizyczną, która zmiecie system. Nie ma na to obecnie ani możliwości wewnątrz polskich układów, ani odpowiedniego uwarunkowania politycznego. Zakładając jednak, że sytuacja zarówno w Polsce, jak i całym obozie sowieckim oraz w globalnym układzie sił będzie ewoluować, świadomość polityczna Polaków może okazać się w pewnym momencie czynnikiem o zasadniczej wadze”. Podstawowym celem „Niepodległości” i powstałej partii było przygotowanie społeczeństwa do przejęcia władzy w momencie upadku komunizmu, by nie pozwolić w momencie kryzysu komunistom na zachowanie choćby części władzy.

Już w 1984 roku w 36 numerze miesięcznika politycznego „Niepodległość” jego redakcja pisała: „Komu obecnie komuniści mogliby przekazać władzę? Działaczom, którzy za podstawowy punkt programu uznają modlitwy w zakładach pracy oraz wprowadzenie „pluralizmu” związkowego w oparciu o ustawę sejmu PRL z października 1982 r.” Taka świadomość celów wśród szerokich rzesz opozycji solidarnościowej wpływom komunistów nie zagrażała i temu miało przeciwdziałać formułowane w programie LDP „N” upolitycznienie działań opozycji. Nie przypadkiem też tak radykalnie zdefiniowany antykomunistyczny i niepodległościowy program polityczny nastawiony na obalenie sytemu komunistycznego i budowie nowego ustroju opartego system kapitalistyczny oraz proponowane metody walki z systemem komunistycznej władzy w Polsce były w latach osiemdziesiątych istotą sporu miesięcznika Niepodległości i LDP ”N” z tymi środowiskami opozycji, solidarności i ich elitami, które były nastawione na szukanie ugody i rozwiązań w ramach sytemu komunistycznego obowiązującego w PRL.

Struktury terytorialne LDP "N" zwane oddziałami ukonstytuowały się na przełomie 1984/1985 roku w Krakowie, Lublinie, Poznaniu. Pod koniec 1985 roku powstał oddział w Gdańsku, a z początkiem 1986 powołano nowy oddział w Warszawie i w Bydgoszczy. Oddziały LDP "N" działały według zasady komórek terenowych o dużej autonomii. Przeciętnie liczyły po kilkadziesiąt osób aktywnie zaangażowanych (członków, osób współpracujących ze strukturami), liczebność żadnego oddziału nie przekroczyła 100 osób.

Działalność wydawnicza

W listopadzie 1985 struktury partii powołały własny organ prasowy, nową „Niepodległość”, w podtytule: Pismo LDP „N”, pismo wychodziło do 1987 roku. Pismo wydawane było przez LDP N XI 1985 – V 1987, pocz. oddziały: małopolski, lubelski, gdański, poznański, od numeru 3 (1986) również warszawski i od numeru 5 (1986) bydgoski.

W tych też ośrodkach zostają uruchomione edycje lokalnych pism partii. W Krakowie ukazuje się pismo; „Mury” (1985-1986), „Krakus” (1985-1986), przekształcone potem w nową "Niepodległość"- jako organ prasowy partii w podtytule Pismo LDP "Niepodległość", „Bojkot"(1989), środowisko oddziału uczestniczyło też w wydawaniu w latach 1984 –1986 " Dodatku Politycznego” przy współpracy z Porozumieniem Prasowym "Solidarność-Zwycięży" przy MKS Nowa Huta skupiającym działaczy Solidarności Walczącej, w Lublinie wychodzi „Gazeta Polityczna” (1985-1986), Antyk (1986-1987), Notatnik Polityczny (1988-1989), nakładem lubelskiego oddziału były też wydawane następujące pisma; "ABC” Adriatyk - Bałtyk - Morze Czarne" (1984 -1987), w języku polskim ukraińskim i polskim wydawano „Serwis Ukraiński” (1988 -1990), a także „Opinie Ukraińskie” (1989-1990), w Poznaniu pismami oddziału były "Strzecha" (1985-1986), Głos Poznańskich Liberałów (1988-1990), "Bez Cenzury”(1989), w Gdańsku "Biuletyn Polityczny" (1985-1986), „Wolny Wybór” (1988-1989), „Komentator” (1989), w Warszawie "Orientacja na Prawo" (1986-1992), "Contra. Antykomunistyczne pismo polityczne"(1988-1989), "Contra - Biuletyn Informacyjny antykomunistycznego pisma politycznego Contra” (1989).

Głównym wydawnictwem partii było Wydawnictwo Niepodległość działające w Warszawie. Lokalne wydawnictwa to: Wydawnictwo Antyk w Lublinie, Wydawnictwo LDP ”N” Lublin, Wydawnictwo im. Lecha Zondka w Poznaniu, Wydawnictwo Akces w Gdańsku.

Wydano także w porozumieniu i we współpracy z innymi podziemnymi redakcjami pism: „Baza”, „CDN. Głos Wolnego Robotnika”, Porozumienie Prasowe „Solidarność Zwycięży”, „Wola” - wspólny numer pisma „Solidarni z Afganistanem” w nakładzie 35,0 tyś. egzemplarzy.

Z okazji 11 listopada 1986 roku wydano numer specjalny LDP ”N” razem z pismami: Baza, CDN Głos Wolnego Robotnika, Porozumienie Prasowe „Solidarność Zwycięży”, „Wola”.

Struktury LDP „N” uczestniczyły także w wydawaniu pisma ( ukazały się 2 numery w 1989 roku) przeznaczonego dla zawodowych żołnierzy LWP. Żołnierz Solidarny” w nakładzie po 35,0 tyś. egzemplarzy. Pismo było wspólnie sygnowane przez LDP ”N” i Solidarność Walczącą (numer pierwszy zawierał m.in. wywiad płk Ryszarda Kuklińskiego udzielony dla miesięcznika paryskiej Kultury). Pisma te rozsyłano pocztą lub innymi sposobami podrzucano zawodowym wojskowym.

Nowe pisma partii były także wydawane przez nowe struktury i środowiska partii po 1989 r., w Łodzi „Komentarz” (oddział łódzki), Opolu „Przegląd Polityczny”(oddział opolski), w Gołdapi „Na prawo” (oddział w Gołdapi). Jednak żadna z tych inicjatyw wydawniczych partii nie okazała się trwałą, wydawane pisma znikły z rynku w pierwszych latach 90-tych.

Współpraca z podziemnymi strukturami

Ważnym elementem działalności partii była współpraca z podziemnymi ugrupowaniami politycznymi, także strukturami podziemnej solidarności. W tym ostatnim wypadku współpraca z L-DP ”N” miała miejsce na poziomie jej lokalnych oddziałów w okresie 1984-1985. Ze strony związku była podejmowana, co najwyżej na poziomie wspólnych deklaracji politycznych, apeli sygnowanych przez regionalne podziemne struktury związku (np. z regionem środkowo - wschodnim, śląsko-dąbrowskim). Najdłużej taka współpraca utrzymała się na poziomie struktur międzyzakładowych i zakładowych. LDP ”N” podobną współpracę prowadził z niektórymi redakcjami podziemnymi pism najczęściej o charakterze politycznym. W podziemiu partia współpracowała m.in. z „Solidarnością Walczącą” (politycznie i organizacyjnie od lutego 1985 roku), Solidarnością Wiejską, Federacją Młodzieży Walczącej, KPN, „Międzyzakładowym Robotniczym Komitetem "Solidarności" Warszawa, Organizacją "W-S-N" ("Wolność - Sprawiedliwość - Niepodległość"), „Porozumieniem Prasowym „Solidarność - Zwycięży”, Ruchem Politycznym "Wyzwolenie", "Ogólnopolskim Komitetem Oporu Robotników”, "Tajną Robotniczą Komisją Hutników" Huty im. Lenina w Krakowie, Tymczasowymi Komisjami Zakładowymi w HZP „Cegielski” (Poznań), Huty Warszawa, Z.M. "Ursus", "Grupą Polityczną Wola" (Warszawa); Polską Partią Socjalistyczną - Rewolucja Demokratyczna, Ogólnopolskim Komitetem Oporu Rolników.

W październiku 1984 roku Organizacja "Niepodległość” wspólnie z innymi środowiskami skupionymi w Ruchu Politycznym "Wyzwolenie", Organizacji "Wolność - Sprawiedliwość - Niepodległość", Grupie Politycznej "Wola" wydała oświadczenie "Do braci Węgrów" (rocznicę wydarzeń z 1956 r.), W listopadzie 1984 roku wspólnie z Ruchem Politycznym "Wyzwolenie", Organizacją "Wolność - Sprawiedliwość - Niepodległość" podpisała się pod oświadczeniem z okazji 66 rocznicy odzyskania niepodległości.

4 lutego 1985 roku organizacja występująca już jako Liberalno-Demokratyczna Partia ”Niepodległość” ogłosiła oświadczenie w 40 rocznicę Konferencji Jałtańskiej tzw. "Apel Jałtański", w którym oczekiwano od USA i Wielkiej Brytanii rewizji postanowień jałtańskich, pod apelem podpisały się; Międzyzakładowy Komitet Koordynacyjny Warszawa, Międzyzakładowy Komitet Współpracy „Solidarności” Warszawa, Ruch Polityczny „WYZWOLENIE, Grupa Polityczna „WOLA”, Federacja Młodzieży Walczącej , redakcja pisma „ WOLI, redakcja niezależnego miesięcznika „BAZA” –pisma klubów Myśli Robotniczej, redakcja Głosu Wolnego Taksówkarza’, Polska Socjalistyczna Partia Pracy, redakcja „Robotnika”, TKZ-y Solidarności Szczecina, Koszalina, Słupska, redakcja pisma GP”W”- NAPRZÓD, CDN - GŁÓS WOLNEGO ROBOTNIKA, Międzyzakładowy Robotniczy Komitet „Solidarności”, Komitet Oporu Społecznego , redakcja „KOS”

W 1985 roku L-DP "N" była jednym z sygnatariuszy wydanego w związku z wyborami do Sejmu oświadczenia "Bojkot w Imię Niepodległości. Inni sygnatariusze to: Solidarność Walcząca, Ogólnopolski Komitet Oporu Rolników, Solidarność Wiejska, Ruch Polityczny „Wyzwolenie”, Organizacja "Wolność - Sprawiedliwość – Niepodległość, Międzyzakładowy Komitet Koordynacyjny Warszawa, Międzyzakładowy Komitet Współpracy „Solidarności”, Regionalna Komisja Koordynacyjna NSZZ Solidarność Regionu Śląsko-Dąbrowskiego, Ogólno Polski Komitet Oporu Rolników, Solidarność Wiejska, NZS Uniwersytetu Wrocławskiego i Politechniki Wrocławskiej, Organizacją "W-S-N" ("Wolność - Sprawiedliwość - Niepodległość"), Ruch Polityczny „Wyzwolenie”.

13 marca 1986 roku L-DP "N" była jednym z sygnatariuszy poparcia Ruchu „Wolność i Pokój” razem z przedstawicielami Międzyzakładowego Komitetu Koordynacyjnego „Wola”, Międzyzakładowego Robotniczego Komitetu „Solidarność”, Klubów Myśli Robotniczej, Redakcji "Bazy", „Porozumienia Prasowego „Solidarność - Zwycięży”, MKS Nowa Huta, TKZ-tów; Huty im. Lenina, Huty Warszawa, „Cegielskiego” (Poznań) .

W I połowie 1986 roku L-DP "N" zainicjowała utworzenie nadrzędnej struktury organizacyjnej pod nazwą "Porozumienie Prasowe na Rzecz Demokracji i Niepodległości". W ramach tego porozumienia" ustalono wspólne akcje ulotkowe szeregu ugrupowań w zakresie poparcie dla ruchu "Wolność i Pokój" (razem z Tymczasowym Komitetem Zakładowym ”Solidarności „ Huta Warszawa, Huty im Lenina, Zakładów Cegielskiego, Międzyzakładowy Komitet Koordynacyjny, MRKS, redakcje pism: „ Wola”, „BAZY”, Porozumienie Prasowe ”Solidarność Zwycięży” z Krakowa, Klubami Myśli Robotniczej) i Solidarności z Afganistanem ( razem z redakcjami pism: „ Wola”, „BAZY”, „CDN. Głosem Wolnego Robotnika”, Porozumieniem Prasowym ”Solidarność Zwycięży „ przygotowano na przełomie kwietnia i maja wspólny numer pisma „Solidarni z Afganistanem”. Podobny numer wydała w Poznaniu Solidarność Walcząca.

W styczniu w 1987 roku przedstawiciele Rady Politycznej LDP ”N”, Rady Politycznej KPN oraz Komitetu Wykonawczego Solidarności Walczącej ogłosili deklarację, że w ramach współpracy pomiędzy ww. organizacjami podejmowane będą wspólne akcje, wymiana informacji, wydawnictw oraz wzajemna pomoc techniczna i organizacyjna.

1 maja 1987 roku LDP ”N” razem z innymi ugrupowaniami i organizacjami ponownie obchodziła jako Dzień Solidarności z Walczącym Afganistanem, pod oświadczeniem Solidarni z Afganistanem podpisali się Federacja WSN Wyzwolenie, Fundusz Inicjatyw Społecznych Lublin, Kluby Myśli Robotniczej Konfederacja Polski Niepodległej, Międzyzakładowy Robotniczy Komitet Solidarności Warszawa, NSZZ Solidarność Kraśnik, NSZZ Solidarność Ziemi Puławskiej, NSZZ Solidarność Ziemi Zamojskiej, Polska Partia Niepodległościowa, redakcje pism BAZA, CDN. Gazeta Puławy Świdnik Chełm – Zamość, KOS Warszawa, „Roztocze” Tomaszów Lubelski Zamość, Ruch Solidarności Młodych Białystok, Solidarność Nauczycielska Lublin, Solidarność Walcząca, Solidarność Zwycięży, Tymczasowa Komisja Między uczelniana NZS Lublin, Unia NSZ Warszawa, Wydawnictwo CiS Lublin, Wydawnictwo i redakcja Spotkania Lublin.

Od 1988 roku uczestniczyła w pracach Autonomicznego Wydziału Wschodniego Solidarności Walczącej.

22.09.1988 roku w Warszawie odbyło się spotkanie przedstawicieli LDP ”N” reprezentujących struktury partii z Lublina, Warszawy i Poznania i Organizacji Liberalnych Demokratów - „Niepodległość”. Na spotkaniu ustalono zasady współpracy. 11.10.1988 roku znalazła się wśród założycieli i uczestników Komisji Przygotowawczej Porozumienia Partii i Organizacji Niepodległościowych (PPiON). Podstawowym zadaniem Komisji było doprowadzenie do pełnej integracji organizacji i partii o orientacji niepodległościowej. Miała ona również opracować zasady i formy współpracy oraz przede wszystkim dać wyraz wspólnemu stanowisku ugrupowań politycznych wobec rysującej się koncepcji porozumień z władzą komunistyczną. Wśród założycieli znaleźli się także: Federacja "WSN-Wyzwolenie", Grupa Polityczna "Niezawisłość", Grupa Polityczna "Samostanowienie", Konfederacja Polski Niepodległej, Polska Partia Socjalistyczna, Solidarność Walcząca i Unia Demokratów "Baza". W spotkaniach ww. ciała uczestniczyła jako obserwator także delegacja Krajowej Komisji Wykonawczej NSZZ "Solidarność" ( m.in. T. Mazowiecki, Z. Bujak ), prof. J. Kukołowicz z Prymasowskiej Rady Społecznej - środowisko "Przeglądu Politycznego", Duszpasterstwo Ludzi Pracy "Wola”, środowiska Armii Krajowej oraz inne osoby z różnych, niezależnych środowisk społecznych i politycznych.

W dniu 13.10.1988 roku w Warszawie w związku ze zbliżającymi się obradami okrągłego stołu razem z przedstawicielami: Federacji "WSN, DLP "Wola", KPN, SW, RMP, PPS (grupa Rady Naczelnej), Zespół Środowisk Akademickich, środowiska "Przeglądu Politycznego" oraz z przedstawicielami z różnych mniejszych niezależnych środowisk ( podobnie jak pozostali zebrani) wyraziła stanowisko, wyrażające pełne poparcie dla odbudowy legalnej działalności NSZZ "Solidarność" i przywrócenia pełnego pluralizmu związkowego.

W dniu 30.12.1988 roku we wspólnym oświadczeniu LDP ”N” i Solidarność Walcząca skrytykowała sposób powołania Komitetu Obywatelskiego oraz jego skład, który „ nie możemy go uznać za reprezentację całości opozycji, a w szczególności jej skrzydła niepodległościowego”. W dniu 30.12.1988 r. podpisano także wspólne oświadczenie Liberalno-Demokratycznej Partii "Niepodległość", Niezależnego Ruchu Ludowego "Solidarność" i Solidarności Walczącej w sprawie zasad prowadzenia dialogu z władzami PRL – „Uważamy, że obecnie niezbędnym krokiem w budowie pluralistycznych instytucji przedstawicielskich jest reaktywacja NSZZ "S", NSZZ RI "S", NZS i innych organizacji zdelegalizowanych w stanie wojennym. Prawo do legalnej działalności tych organizacji nie może być kartą przetargową w układaniu się z komunistami.”

W dniu 10.02.1989 roku we wspólnym oświadczeniu popisanym przez Niezależny Ruch Ludowy "Solidarność", Solidarność Walczącą w sprawie przyszłych wyborów prezentowano stanowisko tych ugrupowań „nie przystąpimy do wyborów, których celem jest zalegalizowanie władz i nadanie sejmowi pozorów demokratycznego parlamentu”.

W kwietniu 1989 roku razem Solidarnością Walczącą, Ruchem Katolickiej Młodzieży Niepodległościowej, Międzyzakładowym Robotniczym Komitetem "Solidarność" we wspólnej deklaracji wezwano do solidarnej odmowy udziału w wyborach uzgodnionych w wyniku obrad okrągłego stołu.

W maju 1989 roku we wspólnym oświadczeniu LDP ”N”, Solidarności Walczącej i Komitetu Odrodzenia Demokracji w Polsce „Solidarność – Niepodległość” krytykowano proces wyłaniania kandydatów do sejmu i senatu przez Komitet Obywatelski Wałęsy. Proces ten uznano za „ niedemokratyczny, a praktyki tej grupy do złudzenia przypominają metody komunistyczne (...) Wszystko wskazuje na to, że kandydatem na prezydenta RP – uzgodnionym z Wałęsą - jest generał Jaruzelski (...)”.

W maju 1989 roku LDP ”N” razem z Solidarnością Walczącą, Organizacją Liberalnych Demokratów-„Niepodległość”, Ruchem Politycznym „ Wyzwolenie”, Polską Partią Niepodległościową, Unią Demokratów „Baza”, Grupą Polityczną „ Samostanowienie „ Komitetem Odrodzenia Demokracji w Polsce „ Solidarność – Niepodległość”, Solidarity with Solidaryty, Voice for Indenpendent Poland wystosowały listy: do prezydentów USA, Francji, premiera Wielkiej Brytanii, Europejskiej Unii Demokratycznej, do Polaków w kraju i na świecie, do narodów Europy Środkowo- Wschodniej w prawie wsparcia dla opozycji politycznej w Polsce.

7 czerwca 1989 roku protestuje w ulotkach razem z PPS-RD, RSA i WIP przeciwko wydarzeniom na pl. Tienanmen w Pekinie.

W dniu 23.08.89 roku LDP ”N” podpisuje się pod wspólną odezwą polskiej opozycji niepodległościowej do narodów Europy Wschodniej w 50-tą rocznicę paktu pomiędzy Związkiem Sowieckim i III-cią Rzeszą Niemiecką. Sygnatariuszami odezwy byli: Federacja Młodzieży Walczącej, Między-Zakładowy Robotniczy Komitet "Solidarności", Niepodległościowa Partia "Solidarność", Polska Partia Niepodległościowa, Polska Partia Socjalistyczna - Rewolucja Demokratyczna, Solidarność Młodych, Solidarność Walcząca, TKK-Polskiej Partii Socjalistycznej.

01.05.1990 roku odbył się w Warszawie Kongres Prawicy Polskiej zorganizowany m.in. przez Liberalno-Demokratyczną Partię "Niepodległość",

Działalność zagraniczna

Zagranicznymi przedstawicielami Organizacji „Niepodległość”, a później LDP ”N” byli: Tadeusz Kadency (Wielka Brytania) ps. Krzysztof Rajca – przewodniczący ( później reprezentujący Grupę Pisma "Niepodległość"), Janusz Cupryjak ps. "Marzec" (Szwecja) - odpowiedzialny za sprawy techniczne i wydawnicze (później reprezentujący Grupę Pisma "Niepodległość"), Leszek Truchlewski ps. "Frankowski" (reprezentujący interesy partii we Francji, Niemczech, Beneluxie) - nadzorowanie finansów (później reprezentujący Grupę Pisma "Niepodległość"), Jerzy Grębski ps. "Norbert" i Maria Józefa Nowak - Grębska - odpowiedzialni za reprezentowanie interesów LDP "N" na terenie Szwajcarii, zam. w Szwajcarii, we Francji Jerzy Targalski ps. "Antek" - odpowiedzialny m.in. za kontakty z przedstawicielami emigracji wschodnioeuropejskiej.

LDP „N” utrzymywał kontakty z przedstawicielami ukraińskiej diaspory w USA i drukował w Polsce czasopisma w języku ukraińskim (przy użyciu matryc przekazywanych z Zachodu do Polski). Czasopisma miałyby być następnie przesyłane na szereg adresów w ZSRR. W ramach spotkania odbytego 14-15 marca I987 r. w Paryżu wraz z organizacją „Wolność Sprawiedliwość Niepodległość” (WSN ) i z udziałem przedstawicieli "Konferencji Ukraińskich Partii Politycznych i Organizacji" (KUPPO) , Wspólnoty Litewskiej na Świecie (WLIK) oraz LDP ”N” podpisano "wspólną deklarację", w której uznano istniejące granice w Europie. Podkreślono jednocześnie, że ich właściwy status prawny zostanie uregulowany w odpowiedniej sytuacji międzynarodowej, gdy "przyszłe” niezależne rządy Ukrainy, Litwy i Polski nadadzą temu „moc prawną”.

Po roku 1989

W lutym 1990 r. odbył się w Warszawie kongres partii, na którym postanowiono przejść do działalności jawnej. Na przełomie 1991/1992 działalność partii LDP „N” zamarła. Środowisko partii przestało istnieć jako zwarta grupa. Działacze partii nie zaistnieli  na scenie politycznej III RP, nie znaleźli i nie szukali też   - swojego miejsca w powstałych partiach liberalnych po 1989 roku. Różne też były ich wybory polityczne. Większość działaczy i sympatyków środowiska nie chciała lub też nie mogła uczestniczyć w budowie III RP na zasadach uzgodnionych przez elity okrągłego stołu. Ze względu na swój zdecydowany antykomunizm nie odgrywali znaczącej roli w życiu publicznym kraju po 1989 roku.

https://www.niepodleglosc.info/ Dariusz Cecuda, Leksykon opozycji politycznej 1976-1989. Warszawa - Toruń 1989, s. 56