Lodowa Przełęcz (Babia Góra)

Przełęcz Lodowa
Ilustracja
Widok z Diablaka
Państwo

 Polska  Słowacja

Wysokość

1608 m n.p.m.

Pasmo

Beskid Żywiecko-Orawski

Sąsiednie szczyty

Kościółki, Pośredni Grzbiet

Położenie na mapie gminy Zawoja
Mapa konturowa gminy Zawoja, blisko dolnej krawiędzi po lewej znajduje się punkt z opisem „Przełęcz Lodowa”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole znajduje się punkt z opisem „Przełęcz Lodowa”
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa konturowa województwa małopolskiego, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Przełęcz Lodowa”
Położenie na mapie powiatu suskiego
Mapa konturowa powiatu suskiego, blisko dolnej krawiędzi po lewej znajduje się punkt z opisem „Przełęcz Lodowa”
Ziemia49°34′23,3″N 19°31′11,1″E/49,573139 19,519750

Przełęcz Lodowa[1] lub Zimna Przełęcz[2] – przełęcz w masywie Babiej Góry w Beskidzie Żywiecko-Orawskim na granicy polsko-słowackiej. Jest to płytkie obniżenie w północno-zachodniej grani Diablaka, pomiędzy zachodnim zakończeniem Pośredniego Grzbietu (tzw. Pośrednim Garbem) na wschodzie a Kościółkami na zachodzie. Rejon przełęczy jest kamienisty, północno-wschodnie stoki opadają urwiskiem do Kamiennej Dolinki[3][2].

Polski stok Lodowej Przełęczy znajduje się w Babiogórskim Parku Narodowym, w granicach wsi Zawoja, w województwie małopolskim, w powiecie suskim, w gminie Zawoja[1]. W regionalizacji fizycznogeograficznej Polski według Jerzego Kondrackiego znajduje się w Paśmie Babiogórskim w Beskidzie Żywieckim[4], w nowszej polskiej regionalizacji z 2018 roku należy do Beskidu Żywiecko-Orawskiego[5], w słowackiej są to Oravské Beskydy[6]. Przez Lodową Przełęcz prowadzą 3 znakowane szlaki turystyczne oraz nieznakowana ścieżka edukacyjna „Babia Góra bez granic”[2].

Szlaki turystyczne

szlak turystyczny zielony szlak turystyczny niebieski Żywieckie Rozstaje – Cyl – Brona – Kościółki – Lodowa Przełęcz – Pośredni Grzbiet – Diablak[3]
szlak turystyczny czerwony Krowiarki – Sokolica – Diablak – Kościółki – przełęcz Brona – Markowe Szczawiny[3].

Przypisy

  1. 1 2 Geoportal. Mapa lotnicza [online] [dostęp 2025-02-20].
  2. 1 2 3 Stanisław Figiel, Urszula Janicka-Krzywda, Wojciech W. Wiśniewski Piotr Krzywda, Beskid Żywiecki: przewodnik, Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2012, s. 272, ISBN 978-83-62460-30-4.
  3. 1 2 3 Beskid Śląski i Żywiecki. Mapa 1:50 000, Kraków: Compass, 2011, s. 2, ISBN 978-83-7605-084-3.
  4. ↑ Jerzy Kondracki, Geografia regionalna Polski, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, s. 318, 330–333, ISBN 83-01-12479-2.
  5. ↑ Balon J., Jodłowski M., Krąż P., Beskidy Zachodnie (513.4–5), [w:] Richling A. i inni red., Regionalna geografia fizyczna Polski, Poznań 2021, s. 481, 494.
  6. ↑ Daniel Kollár, Beskidy Orawskie, Bratysława: Peter Augustini i Daniel Kollár, s. 9–10, ISBN 80-89226-08-6.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.