Ludomir Cieśliński
 porucznik | |
| Data i miejsce urodzenia |
30 czerwca 1878 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
od 1914 |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
dowódca kompanii |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
  | |
.png){kind=small}
Ludomir Cieśliński (ur. 30 czerwca 1878 w Płocku lub Piotrkowie Trybunalskim, zm. 12 lub 13 grudnia 1914 w okolicach Uppony lub Ökörmeza) – działacz socjalistyczny i niepodległościowy, żołnierz 2 pułku piechoty Legionów, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się 30 czerwca 1878 r. w Płocku[1] lub Piotrkowie[2] jako syn Stanisława i Bronisławy[1]. Studiował chemię na Politechnice Drezdeńskiej, gdzie uzyskał dyplom inżyniera chemika. W pierwszych latach XX w. pracował kolejno w kopalni galmanu w Bolesławcu, jako zawiadowca w walcowni blachy cynkowej „Emma” w Sosnowcu, w zakładach górniczych w Sierszy[1]. Od 1905 r. należał do „Sokoła”. Przed wybuchem wojny sprawował funkcję naczelnika „Sokoła” w Sosnowcu.
Po wybuchu wojny na czele swojej drużyny 7 Polowej Drużyny zorganizowanej w Sierszy udał się do Krakowa. Został przydzielony do 2 pułku piechoty, gdzie 28 września mianowany na porucznika objął dowództwo 8 kompanii. Razem z 2 pułkiem 30 września wyruszył na front karpacki. Zginął 12[3] lub 13[4] grudnia 1914 roku w czasie nocnej wyprawy II i III baonu dowodzonej przez pułkownika Zielińśkiego na wzgórza Fenyres i Vizköz na południe od Uppony[4] lub w okolicach Ökörmeza[3].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7029 – pośmiertnie, 17 maja 1922[5][6]
- Krzyż Niepodległości – pośmiertnie
Przypisy
- 1 2 3 Marek Gałęzowski, My idziemy w zórz świtanie: sylwetki oficerów Legionów Polskich poległych i zmarłych w walce o niepodległość w latach 1914-1916, Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2019, s. 49–50, ISBN 978-83-8098-685-5.
- ↑ Z żałobnej karty bohaterów. Ludomir Cieśliński, „Wiadomości Polskie”, nr 12 i 13, 1915, s. 6–7 [dostęp 2025-04-09].
- 1 2 Polegli w Karpatach, „Wiadomości Polskie”, nr 8, 1915, s. 8 [dostęp 2025-04-09].
- 1 2 August Krasicki, Dziennik z kampanji rosyjskiej Krasickiego Augusta, porucznika w Sztabie Komendy Polskich Legjonów, 1914-1916, Lwów: Panteon polski, 1935, s. 145 [dostęp 2025-04-09].
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 26 stycznia 1923, s. 66.
- ↑ Józef Sitko, Zarys historii wojennej 2-go Pułku Piechoty Legionów, Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1928 (seria Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920), s. 46.
Bibliografia
- Wiktor Krzysztof Cygan, Słownik biograficzny oficerów Legionów Polskich. Gryf, Warszawa 1992, Tom I.
- Panteon Polski, nr 3 rok 1924
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-05-12].