Ludwik Kiciński
 | |
 podporucznik piechoty | |
| Data i miejsce urodzenia |
13 sierpnia 1889 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
20 czerwca 1920 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
  | |
Ludwik Kiciński (ur. 13 sierpnia 1889 w Zamościu, zm. 20 czerwca 1920 pod Suchowolą) – podporucznik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się 13 sierpnia 1889 w Zamościu, ówczesnym mieście powiatowym guberni lubelskiej, w rodzinie Kaspra i Anieli[1]. Kształcił się w domu rodzinnym[1]. Ukończył Oranienbaumską Szkołę Chorążych[1].
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach armii rosyjskiej[2]. Jego oddziałem macierzystym był 9 zaamurski graniczny pułk piechoty (ros. 9-й Заамурский пограничный пехотный полк)[3]. Awansował na starszego podoficera (ros. подпрапорщик)[3]. 15 października 1915 został ranny[1]. 22 maja 1915 pod wsią Samuszyno (ros. Самушино) został ranny po raz drugi[1][3]. W 1917, po rewolucji październikowej, wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji i został przydzielony do Legii Rycerskiej[2].
Od listopada 1918 walczył na wojnie z Ukraińcami w grupie gen. Rydza-Śmigłego[2]. 31 marca 1919 ponownie został ranny[1]. Później został przeniesiony do 1 pułku piechoty Legionów i w jego szeregach wziął udział w operacji wileńskiej, bitwie na Dźwiną oraz wyprawie kijowskiej[2].
Poległ 20 czerwca 1920 pod Suchowolą na Wołyniu[4][5][2]. Był kawalerem, dzieci nie miał[1].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7962 – 20 lipca 1922[6][1][7]
- Medal Świętego Jerzego I, II, III i IV stopnia[1][2]
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Ludwik Kiciński. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.31-2179 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-11-02].
- 1 2 3 4 5 6 Nekrolog. „Kurjer Warszawski”. 203 wyd. wieczorne, s. 6, 1920-07-24. Warszawa.
- 1 2 3 Памяти героев Великой войны 1914–1918 : Кицинский Людвиг Кастерович (Киуинский Людвиг Каспирович). Управление Министерства обороны Российской Федерации по увековечению памяти погибших при защите Отечества. [dostęp 2024-11-03]. (ros.).
- ↑ Lista strat 1934 ↓, s. 353.
- ↑ Pomarański 1931 ↓, s. 71.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 27 z 19 sierpnia 1922, s. 615.
- ↑ Pomarański 1931 ↓, s. 105.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2023-10-30].
- Lista strat Wojska Polskiego. Polegli i zmarli w wojnach 1918-1920. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1934.
- Stefan Pomarański: Zarys historji wojennej 1-go pułku piechoty Legionów. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1931, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.