Lufa stożkowa

Hermann Gerlich, niemiecki konstruktor broni – fotografia portretowa, NAC

Lufa stożkowa – rozwiązanie techniczne, które zaczęto stosować w późnych latach trzydziestych XX wieku.

Opis

Lufa stożkowa została skonstruowana na podstawie badań niemieckiego konstruktora broni Hermanna Gerlicha. Lufy takie miały odmienny wygląd, wyraźnie zwężając się ku wylotowi. Pocisk z zewnętrzną warstwą z miękkiej stali był przepychany przez zwężającą się lufę, dzięki czemu osiągał znaczną prędkość wylotową.

Podkalibrowy pocisk miał rdzeń z węgliku wolframu. Zewnętrzna osłona pocisku składała się z dwóch warstw miękkiej stali, które po wystrzale napierały na wolframowy rdzeń, nadając mu bardzo dużą prędkość wylotową. Zwiększało to znacznie zdolność przebijania pancerza, ale jednocześnie miało kilka wad:

  • lufa stożkowa nie nadawała się do strzelania amunicją odłamkową standardowych kalibrów
  • pojawiały się problemy ze stabilizacją pocisków w locie
  • żywotność lufy wynosiła około 500 strzałów[1].

Lufy stożkowe posiadały między innymi niemieckie armaty 2,8 cm sPzB 41 i 4,2 cm PaK 41.

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Thomas Anderson: Panzerjäger. Historia niszczycieli czołgów. T. I: 1939–1942. Wydawnictwo RM, 2023, s. 164, ISBN 978-83-8151-551-1.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.