Małgorzata Hillar

Małgorzata Hillar, właśc. Janina Krystyna Helena Hillar (ur. 19 sierpnia 1926 w Piesienicy, zm. 30 maja 1995 w Warszawie) – polska poetka.

W 1939 roku została wraz z matką, Heleną (z domu: Okonek) i bratem (Marian, ur. 1929) wysiedlona z Generalnego Gubernatorstwa – zamieszkali w Żyrardowie. Ojciec, Jan Hillar, jako wojskowy został przetransportowany do obozu w Stutthofie, skąd powrócił po wyzwoleniu; zmarł w 1994 roku w Józefowie^[1].

Naukę rozpoczęła w gimnazjum w Starogardzie Gdańskim, następnie podczas okupacji kontynuowała ją na tajnych kompletach w Warszawie. Maturę zdała eksternistycznie w Częstochowie w 1946. Absolwentka Wydziału Prawa na Uniwersytecie Warszawskim.

W latach 1945–1946 pracowała jako urzędniczka w Urzędzie Ziemskim w Bydgoszczy^[1].

Jako poetka debiutowała publikacją wiersza Słowa w „Nowej Kulturze” w 1955, a jej pierwszym tomem poezji był Gliniany dzbanek wydany w 1957 roku^[2]. Publikowała także w „Przedpolu”, „Twórczości”, „Zwierciadle”^[3]. W 1959 została członkinią Związku Literatów Polskich^[1].

W 1963 urodziła syna, Dawida, następnie w tym samym roku wyszła za mąż za jego ojca, krytyka literackiego i poetę Zbigniewa Bieńkowskiego. Następnie wraz z mężem wyjechała na stypendium do USA. Przed powrotem do Polski w 1970 zwiedziła jeszcze m.in. Francję, Holandię i Niemcy. W 1967 wydała poświęcony synowi tomik poezji: Czekanie na Dawida. W 1970, po odejściu męża (związał się bez ślubu z Adrianą Szymańską^[4]), a w konsekwencji emocji z tym związanych wyalienowała się i popadła później w chorobę alkoholową. Pomoc bliskich pomogła jej wrócić do aktywności twórczej^[2].

W 1971 roku podczas Warszawskiej Jesieni, jej Erotyki zostały wykonane do muzyki Tadeusza Bairda^[5][6].

Po długiej przerwie, w 1995 roku wydała swój ostatni tom wierszy.

W pracy o tożsamości kobiecej w polskiej poezji, autorka Anna Nasiłowska analizuje twórczość Małgorzaty Hillar pod kątem jej deklarowanego pod koniec życia feminizmu. Poetka opisała siebie jako feministkę, tworzącą pod silnym wpływem trudnego dzieciństwa z opresyjną matką. Na wprost „feministyczne” utwory typuje tylko dwa: Kropla deszczu oraz Życie jest jedno^[7].

We wrześniu 2014 w Piesienicy, skąd pochodziła poetka, uroczyście otwarto Skwer im. Małgorzaty Hillar^[8][9]. W gminie Zblewo działa też Towarzystwo Społeczno-Kulturalne im. Małgorzaty Hillar^[10]. W gminnych szkołach tej okolicy odbywają się cykliczne konkursy i dni poezji poświęcone twórczości poetki^[11]. Gminny Ośrodek Kultury w Zblewie nosi imię Małgorzaty Hillar^[12].

• 1957: Gliniany dzbanek
• 1959: Prośba do macierzanki
• 1961: Krople słońca
• 1967: Czekanie na Dawida
• 1972: Poezje
• 1995: Gotowość do zmartwychwstania