Małgorzata Luksemburska (królowa Węgier)
| Królowa Węgier | |
| Okres | |
|---|---|
| Jako żona | |
| Poprzedniczka | |
| Następczyni | |
| Dane biograficzne | |
| Dynastia | |
| Data urodzenia | |
| Data śmierci | |
| Miejsce spoczynku | |
| Ojciec | |
| Matka | |
| Mąż |
Ludwik Węgierski |
Małgorzata Luksemburska (ur. 24 maja 1335, zm. 7 września 1349) – królewna czeska i niemiecka, królowa Węgier od 1346 r. lub 1348 r. jako pierwsza żona Ludwika Wielkiego.
Życiorys
Była najstarszą córką cesarza Karola IV Luksemburskiego[1] i Blanki Walezjuszki, córki Karola de Valois.
1 marca 1338 r. w Wyszehradzie jej ojciec zawarł porozumienie z królem Węgier Karolem Robertem w sprawie małżeństwa Małgorzaty z następcą tronu węgierskiego Ludwikiem[1]. Narzeczona wychowywała się na węgierskim dworze Elżbiety Łokietkówny.
Papież Klemens VI wydał dyspensę na ten ślub w dniu 8 lipca 1342 r.[1] Dyspensa była konieczna z uwagi na pokrewieństwo Ludwika i Małgorzaty[1] (ich wspólnym przodkiem był Rudolf I Habsburg). Wkrótce po śmierci Karola Roberta (zm. 16 lipca 1342) jego syn Ludwik potwierdził 3 sierpnia 1342, że poślubi Małgorzatę, gdy ukończy ona 11 lat. Zapewne pod koniec sierpnia 1345 Karol Luksemburski spotkał się w Pradze z Ludwikiem. Wyjaśniono wówczas niejasności panujące pomiędzy władcami i zadecydowano o przyspieszeniu ślubu.
Konkretna data ślubu nie jest znana. Stało się to pomiędzy 29 września 1346 r. a 17 marca 1348 r.[1] Małżeństwo pozostało bezpotomne[1].
W 1349 r. Małgorzata zmarła z powodu "czarnej śmierci"[1]. W liście urzędnika weneckiego z 7 października 1349 r. królowa została wspomniana jako zmarła[1]. Została prawdopodobnie pochowana w Székesfehérvárze[1].
| 4. Jan Luksemburski | ||||||
| 2. Karol IV | ||||||
| 5. Elżbieta Przemyślidka | ||||||
| 1. Małgorzata Luksemburska | ||||||
| 6. Karol de Valois | ||||||
| 3. Blanka de Valois | ||||||
| 7. Matylda | ||||||
Przypisy
Bibliografia
- Dworzaczek W., Genealogia, Warszawa 1959, tablica nr 46.
- Spěváček J., Karel IV. Život a dílo, Praha 1979, s. 133, 161, 177.
- Sroka S. A., Genealogia Andegawenów węgierskich, Kraków 1999, s. 30.