Marian Sroczyński
 | |
 major artylerii | |
| Data i miejsce urodzenia |
16 stycznia 1891 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
2 sierpnia 1965 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1914–1923, 1939–1945 |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
dowódca dywizjonu |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
  _3r_BAR.svg.png){kind=small} | |
Marian Stefan Sroczyński herbu Nowina (ur. 16 stycznia 1891 w Niżnej Łące, zm. 2 sierpnia 1965 w Londynie) – major artylerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, agronom.
Życiorys
Urodził się w Niżnej Łące, w ówczesnym powiecie krośnieńskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Tadeusza Adama (1858–1942) i Zofii Olimpii hrabiny ze Zborowskich (1862–1902)[1][2]. Był młodszym bratem Jana (1889–1935), majora artylerii Wojska Polskiego. Ukończył pięć klas w c. k. Gimnazjum w Jaśle, a następnie kontynuował naukę w Zakładzie Naukowo-Wychowawczym Ojców Jezuitów w Chyrowie, gdzie 27 maja 1909 zdał maturę[1][3].
29 września 1914 awansował na chorążego, a 1 lipca 1915 podporucznika artylerii[4].
Od 20 września 1920 do 1 czerwca 1923 dowodził III dywizjonem 3 pułku artylerii polowej Legionów[2]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 10. lokatą w korpusie oficerów artylerii[5]. 30 września 1923 został przeniesiony do rezerwy[2]. Gospodarował w majątku Tarnawatka, a od 1930 administrował majątkiem Gorajowice[2]. W 1938 był zatrudniony w Wytwórni Amunicji nr 3 w Dębie[1]. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 1. lokatą w korpusie oficerów rezerwy artylerii[6]. W czasie kampanii wrześniowej dostał się do niemieckiej niewoli. Do 29 kwietnia 1945 przebywał w Oflagu VII A Murnau[7].
Zmarł 2 sierpnia 1965 w Londynie. Został pochowany na Cmentarzu Gunnersbury[2].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari[8] nr 7538 – 17 maja 1922[9]
- Krzyż Niepodległości – 12 maja 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[10]
- Krzyż Walecznych trzykrotnie[1] (po raz pierwszy i po raz drugi „za czyny orężne w czasie bojów Legionów Polskich”[11])
Przypisy
- 1 2 3 4 Sroczyński Marian Stefan. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.13-838 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-04-15].
- 1 2 3 4 5 Janusz Cisek, Ewa Kozłowska, Łukasz Wieczorek: Słownik Legionistów Polskich 1914-1918 : Sroczyński (Nowina-Sroczyński) Marian Stefan, ps. „Nowina”. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2025-04-15].
- ↑ Sprawozdanie 1909 ↓, s. 77, 89.
- ↑ Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 37.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 192.
- ↑ Rybka i Stepan 2003 ↓, s. 603.
- ↑ Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2025-04-15].
- ↑ Lewicki 1929 ↓, s. 56.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 59 z 30 grudnia 1922, s. 946.
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 111, poz. 163.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 54 z 11 grudnia 1922 roku, s. 904.
Bibliografia
- XVI. Sprawozdanie Zakładu Naukowo-Wychowawczego OO. Jezuitów w Bąkowicach pod Chyrowem za rok szkolny 1909. Przemyśl: Nakładem Zakładu Naukowo-Wychowawczego OO. Jezuitów, 1909.
- Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917). Komenda Legionów Polskich, 1917.
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Roman Lewicki: Zarys historji wojennej 1-go pułku artylerii polowej Legionów. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935-1939. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2003. ISBN 83-7188-691-8.