Marysia Nikitiuk

Na początku swojej kariery pracowała w różnych mediach jako krytyczka teatralna oraz twórczyni portalu Teatre^[2]. Reżyserowała krótkometrażowe filmy^[3] oraz w 2016 opublikowała zbór opowiadań Безодня (історії судного дня) [pol. Otchłań (opowieści z Dnia Sądu)]^[4], który zdobył Międzynarodową Nagrodę Literacką im. Olesia Ulianenki^[5].

W 2016 zdobyła nagrodę Krzysztofa Kieślowskiego ScripTeast za najlepszy scenariusz filmowy z Europy Środkowo-Wschodniej na Festiwalu Filmowym w Cannes. Nagroda ta była połączona z grantem produkcyjnym w wysokości 10 000 euro^[6].

Jej debiutancki film fabularny, kręcony na Ukrainie i w Polsce^[7], Kiedy spadają drzewa (2018) miał premierę na 68. Berlinale, zdobywając siedem nagród^[8]. Akcja filmu toczy się w małym ukraińskim mieście Łozowa i opowiada historię pięcioletniej Witki oraz jej starszej kuzynki Larysy, zakochanej w przestępcy^[9][10]. Produkcja spotkała się z pozytywnym odbiorem krytyki, m.in. „The Hollywood Reporter” nazwał ją „śmiałym, pełnym energii i obiecującym debiutem"^[11][12]. Film został uznany za jeden z najlepszych współczesnych ukraińskich filmów^[13] i zajął czwarte miejsce w rankingu najlepszych ukraińskich filmów dekady według MovieWeb^[14][15]. Polskie czasopismo filmowe „Kino” chwaliło „wrażliwość, odwagę i fantazję” Nikitiuk^[16]. „Vogue Ukraine” umieściło tytuł na liście „siedmiu filmów, które sprawią, że zakochasz się we współczesnym ukraińskim kinie”^[17]. Wiktorija Tihipko, prezeska Odeskiego Międzynarodowego Festiwalu Filmowego i przewodnicząca zarządu Ukraińskiej Akademii Filmowej, nazwała go jednym z 30 „najbardziej ikonicznych” filmów od czasu uzyskania przez Ukrainę niepodległości^[18].

W 2019 współtworzyła scenariusz do filmu Do domu w reżyserii Narimana Alijewa^[19], który został zaprezentowany w sekcji „Un Certain Regard” na 72. MFF w Cannes^[20] oraz zdobył Grand Prix na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Odessie^[21]. Film został uznany za jedno z najważniejszych dzieł ukraińskiej kinematografii przez Collider, The Guardian oraz Centrum Dowżenki.

W 2021 roku wyreżyserowała film Szczęśliwa dziewczyna, opowiadający historię gwiazdy telewizyjnej, u której zdiagnozowano nowotwór^[22]. Scenariusz filmu oparto na prawdziwej historii prezenterki telewizyjnej Janina Sokołowa^[23]. Tytuł zaprezentowano w sekcji Ukraine in Focus na Festiwalu Filmowym w Cannes w 2022^[24].

W 2021 pracowała nad adaptacją powieści Lolita Vladimira Nabokova, przedstawiając ją z perspektywy ukraińskiej nastolatki^[25]. W 2022 na Festiwalu Filmowym w Sarajewie zdobyła finansowanie na projekt Cherry Blossoms, opowiadający o uchodźcach z Ukrainy^[15]. Inspiracją do filmu były historie osób, które spotkała w schronieniu podczas początku inwazji Rosji na Ukrainę^[26].