Merkurofilina
|
|
| Nazewnictwo |
|
|
| Inne nazwy i oznaczenia |
| połączenie 3-[3-(hydroksortęcio)-2-metoksypropylo]kamforaminianu sodu z 1,3-dimetyloksantyną, połączenie merkamfamidu z teofiliną, łac. mercurophyllinum |
|
| Ogólne informacje |
| Wzór sumaryczny |
C21H32HgN5NaO7 |
| Inne wzory |
C
14H
24HgNO
5·C
7H
8N
4O
2·Na |
| Masa molowa |
690,09 g/mol |
| Identyfikacja |
| Numer CAS |
8012-34-8 |
| PubChem |
10439623 |
| SMILES |
|
[Na+].[OH-].[Hg+]CC(OC)CNC(=O)C1CCC(C([O-])=O)(C)C1(C)C.O=C2N(C1NCNC1C(=O)N2C)C |
|
| InChI |
|
InChI=1S/C14H24NO4.C7H8N4O2.Hg.Na.H2O/c1-9(19-5)8-15-11(16)10-6-7-14(4,12(17)18)13(10,2)3;1-10-5-4(8-3-9-5)6(12)11(2)7(10)13;;;/h9-10H,1,6-8H2,2-5H3,(H,15,16)(H,17,18);3H,1-2H3,(H,8,9);;;1H2/q;;2*+1;/p-2 |
| InChIKey |
NBORQZFOOXTYMX-UHFFFAOYSA-L |
|
|
|
|
| Farmakokinetyka |
|
|
| Działanie |
moczopędne |
|
{{Związek chemiczny infobox}}
- Gołe linki: "karta charakterystyki".
|
Merkurofilina – połączenie organiczne rtęci farmakologicznie odznaczające się bardzo silnym działaniem moczopędnym. Diuretyk rtęciowy mający dawniej zastosowanie w lecznictwie. Obecnie praktycznie nie używany, z wyjątkiem uzasadnionych, bardzo rzadkich wskazań (w lecznictwie zamkniętym). Stosowany był powszechnie w Polsce do połowy lat 70. XX wieku.
Zagrożenia
Merkurofilina jest trująca przy podawaniu podskórnym, dootrzewnowym i dożylnym. Przy podawaniu dożylnym może powodować arytmię serca[2].
Uwagi
- ↑ Bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia (ang. Immediately Dangerous to Life or Health).
Bibliografia
- Piotr Kubikowski, Wojciech Kostowski: Farmakologia, Podstawy farmakoterapii. PZWL, 1979. Brak numerów stron w książce
- Poradnik Terapeutyczny. Piotr Kubikowski (red.). Wyd. 2. PZWL, 1969. Brak numerów stron w książce
Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.
