Mieczysław Baryłko

Mieczysław Baryłko
Data i miejsce urodzenia

29 lipca 1923
Siedlce

Data i miejsce śmierci

19 grudnia 2002
Sopot

Narodowość

polska

Alma Mater

Państwowa Wyższa Szkoła Sztuk Plastycznych w Gdańsku

Dziedzina sztuki

malarstwo

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi
Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury”

Mieczysław Baryłko (ur. 29 lipca 1923 w Siedlcach, zm. 19 grudnia 2002 w Sopocie) – polski malarz, wieloletni wykładowca Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Gdańsku (obecnie: Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku), prezes (1956–1958 i 1968–1969) Gdańskiego Okręgu Związku Polskich Artystów Plastyków i członek Zarządu Głównego ZPAP.

Życiorys

Do 1939 uczęszczał do Gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie.

Podczas okupacji niemieckiej uczęszczał do warszawskiej Państwowej Wyższej Szkoły Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. H. Wawelberga i S. Rotwanda, aresztowany przez Gestapo w 1943, więziony na Pawiaku, później osadzony w obozach koncentracyjnych Auschwitz, Groß-Rosen i Flossenburg.

Po wyzwolnieniu osiadł w Elblągu, pracował w Fabryce Wyrobów Metalowych. Od 1946 mieszkał w Gdańsku, od 1947 w Sopocie. Studiował malarstwo w PWSSP w Sopocie (1946–1951), w pracowni Artura Nachta-Samborskiego. W latach 1955–1971 był pracownikiem dydaktycznym sopockiej, od 1954 gdańskiej PWSSP na Wydziale Malarstwa, początkowo w Pracowni Malarstwa Architektonicznego, następnie w Pracowni Rysunku Wieczornego[1]. Uczestniczył w pracach malarskich w ramach rekonstrukcji fasad kamienic przy ul. Długiej i Długim Targu w Gdańsku[2]. W latach 1956–1958 i 1968–1969 prezes Gdańskiego Okręgu Związku Polskich Artystów Plastyków (ZPAP) i członek Głównego Zarządu ZPAP.

Od 1950 mąż Eleonory z domu Jagaciak (1925–2016), malarki, graficzki, pedagoga.

Pochowany na cmentarzu komunalnym w Sopocie (kwatera N10-5-5)[3].

Grób Mieczysława Baryłki na cmentarzu komunalnym w Sopocie

Twórczość

Twórczość Mieczysława Baryłko wykazuje wpływ tradycji kolorystycznej i realistycznej w malarstwie polskim. Artysta należał do „Grupy realistów” i podejmował klasyczne tematy w sztuce: martwej natury, portretu, pejzażu, religijne, symboliczne i historyczne. Baryłko należał do PPS w latach 1945–1948 i do PZPR od 1948 roku[4]. Ważnym dziełem w jego twórczości był obraz Prawda zwycięży z 1972 roku, będący nawiązaniem do politycznej sytuacji w PRL i rodzajem manifestu Baryłko.

Jego prace znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Narodowego w Gdańsku i Muzeum Narodowego w Szczecinie oraz w Muzeum Historycznym Miasta Gdańska, Galerii Drezdeńskiej, oraz w kolekcjach prywatnych[5].

Odznaczenia i nagrody

Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”, odznaką „Za Zasługi dla Gdańska”[6]. W 1964 i 1970 otrzymał Nagrodę Rektora[5].

Przypisy

  1. ↑ Janusz Janowski: „Mieczysław Baryłko” – katalog wystawy z cyklu „Ocalić od zapomnienia”. ZPAP Okręg Gdański: 2007. ISBN 978-83-924166-2-3.
  2. ↑ Mieczysław Baryłko. [w:] Towarzystwo Przyjaciół Sopotu [on-line]. [dostęp 2020-02-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-02-11)]. (pol.).
  3. ↑ śp. MIECZYSŁAW BARYŁKO
  4. ↑ Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 43. ISBN 83-223-2073-6.
  5. 1 2 Mieczysław Baryłko [online], Zbrojownia Sztuki [dostęp 2025-03-04].
  6. ↑ Wojciech Zmorzyński: Mieczysław Baryłko. Malarstwo. Muzeum Narodowe w Gdańsku – Oddział Sztuki Współczesnej: 2000. ISBN 83-911786-9-2.

Bibliografia

  • J. Janowski, Mieczysław Baryłko [w:] Mieczysław Baryłko – katalog wystawy z cyklu „Ocalić od zapomnienia”, ZPAP Gdańsk 2007; ISBN 978-83-924166-2-3.
  • W. Zmorzyński, Mieczysław Baryłko. Malarstwo – katalog wystawy Muzeum Narodowego w Gdańsku, Muzeum Narodowe w Gdańsku – Oddział Sztuki Współczesnej, 2000; ISBN 83-911786-9-2.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.