Mieczysław Dratwa

Mieczysław Dratwa
kapitan artylerii kapitan artylerii
Pełne imię i nazwisko

Mieczysław Franciszek Grzegorz Dratwa

Data i miejsce urodzenia

26 listopada 1894
Chróstowo

Data i miejsce śmierci

wiosna 1940
Charków

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

20 pułk artylerii lekkiej

Stanowiska

oficer mobilizacyjny

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
II wojna światowa

Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920–1941) Srebrny Krzyż Zasługi (II RP) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Mieczysław Franciszek Grzegorz Dratwa (ur. 26 listopada 1894 w Chróstowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – kapitan artylerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Syn Konstantego i Kornelii z Sołtysińskich, urodzony 26 listopada 1894 w Chróstowie, w ówczesnym powiecie inowrocławskim rejencji bydgoskiej[1]. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach armii niemieckiej, a następnie wziął udział w powstaniu wielkopolskim[2][1].

19 stycznia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii niemieckiej[2]. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 17 pułku artylerii polowej w Gnieźnie[3][4][5][6]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 12. lokatą w korpusie oficerów artylerii[7][8]. 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień kapitana ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 9. lokatą w korpusie oficerów artylerii[9][10][11]. W lipcu 1930 został przeniesiony do 26 pułku artylerii polowej w Skierniewicach na stanowisko dowódcy I dywizjonu[12][13]. Od 26 lutego 1931 do 1 maja 1933 pełnił obowiązki kwatermistrza pułku, a następnie został przeniesiony do 26 Dywizji Piechoty w Skierniewicach na stanowisko II oficera sztabu[14][15][1]. W 1938 został przeniesiony do 20 pułku artylerii lekkiej w Prużanie[1]. W marcu 1939 pełnił służbę na stanowisku oficera mobilizacyjnego pułku[16]. W tym czasie był najstarszym według starszeństwa kapitanem artylerii służby stałej[17].

W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w obozie w Starobielsku[1]. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach[1]. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie[18]. Figuruje na tzw. liście Gajdideja (poz. 981)[19].

27 listopada 1935 w Żninie zawarł związek małżeński z Haliną Średzińską[20].

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień majora[21]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 96.
  2. 1 2 Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 29 stycznia 1921, s. 153.
  3. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 302.
  4. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 747.
  5. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 668.
  6. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 391.
  7. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 201.
  8. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 821.
  9. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 2 kwietnia 1924, s. 175.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 745.
  11. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 461.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 18 czerwca 1930, s. 210.
  13. ↑ Kuprianis 2010 ↓, s. 574.
  14. ↑ Kuprianis 2010 ↓, s. 222, 344, 573.
  15. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 11 kwietnia 1933, s. 84.
  16. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 737.
  17. 1 2 3 Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 168.
  18. ↑ Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. LXXIV.
  19. ↑ Gajowniczek 1992 ↓, s. 294.
  20. ↑ Lista katyńska gminy Żnin. Urząd Miejski w Żninie. [dostęp 2025-05-07].
  21. ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  22. ↑ M.P. z 1932 r. nr 259, poz. 296
  23. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 19 marca 1933, s. 58.
  24. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 186.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.