Mieczysław Henisz
 major intendent | |
| Data i miejsce urodzenia |
8 grudnia 1889 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
1940? |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Jednostki |
Składnica Mundurowa w Warszawie |
| Stanowiska |
zarządca składnicy |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
 _4r_BAR.svg.png){kind=small} | |
.png){kind=small}
.JPG)
Mieczysław Marian Franciszek Henisz ps. „Danek”[1] (ur. 8 grudnia 1889 w Korościatynie, zm. prawdop. 1940 w ZSRR) – major intendent Wojska Polskiego, legionista, poseł na Sejm RP III kadencji (1930-1935).
Życiorys
Urodził się 8 grudnia 1889 w Korościatynie, w ówczesnym powiecie buczackim Królestwa Galicji i Lodomerii[1][2][3]. Był urzędnikiem kolejowym. Od 1912 działał w Związku Strzeleckim. W czasie I wojny światowej służył jako chorąży w 1 pułku piechoty Legionów Polskich, a po kryzysie przysięgowym w 1917 został internowany. Od listopada 1918 był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej, piastując funkcję komendanta miasta Stanisławowa (do maja 1919), a następnie adiutanta i oficera gospodarczego Komendy Miasta.
W Wojsku Polskim został awansowany na stopień kapitana intendenta ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[4], a następnie na stopień majora intendenta ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923[5][6]. Od sierpnia 1919 był referentem w Departamencie Gospodarczym Ministerstwie Spraw Wojskowych. Następnie od lipca 1920 piastował funkcję kierownika wydziału w intendenturze Dowództwa Okręgu Generalnego-Warszawa. Następnie od listopada 1922 służył w Kierownictwie Rejonu Intendentury w Warszawie jako oficer nadetatowy Okręgowego Zakładu Gospodarczego I[7][8]. Pełnił także funkcję kierownika Okręgowych Zakładów Umundurowania. W 1928 był oficerem Wojskowego Zakładu Mundurowego[9]. Od marca 1929 zarządcą Składnicy Mundurowej w Warszawie[10]. W latach 1930–1935 był posłem na Sejm RP z ramienia Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. W związku z przyjęciem mandatu posła na Sejm RP z dniem 9 grudnia 1930 został przeniesiony w stan nieczynny[10][11]. Z dniem 1 sierpnia 1935 został powołany ze stabu nieczynnego z równoczesnym przeniesieniem do dyspozycji szefa Departamentu Intendentury MSWojsk. i przyznaniem dodatku służbowego według kategorii VIIIC[12]. Z dniem 31 grudnia 1935 został przeniesiony w stan spoczynku[13].
Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Jego dalsze losy pozostają nieznane. Według niektórych źródeł, był więźniem obozu internowania w Starobielsku, a następnie został zamordowany wraz z polskimi oficerami w Charkowie, brak jednak potwierdzenia tych informacji w listach cmentarnych ofiar zbrodni katyńskiej. Jego symboliczny grób znajduje się na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Niepodległości – 2 sierpnia 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[14][1]
- Krzyż Walecznych czterokrotnie (po raz pierwszy i drugi za służbę w POW w b. zaborze austriackim i b. okupacji austriackiej[15])
Przypisy
- 1 2 3 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. WBH. [dostęp 2021-11-29]..
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. WBH. [dostęp 2021-11-29]..
- ↑ Żołnierze Niepodległości ↓.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1316.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1197.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 789.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1269, 1277.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1153, 1159.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 774.
- 1 2 Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931, s. 32.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 371.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935, s. 103.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935, s. 94.
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 179, poz. 260.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 35 z 26 września 1922, s. 736.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2021-01-07].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.