Mieczysław Janowski (architekt)

Mieczysław Janowski
Ilustracja
doc. dr hab. inż. arch. Mieczysław Janowski (1915–1988)
Data i miejsce urodzenia

9 marca 1915
Lwów

Data i miejsce śmierci

9 czerwca 1988
Pobierowo

Alma Mater

Politechnika Lwowska

Uczelnia

Politechnika Szczecińska

Nagrody

status twórcy

Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Odznaka Honorowa Gryfa Pomorskiego

Mieczysław Karol Janowski (ur. 9 marca 1915 we Lwowie[1], zm. 2 czerwca 1988 w Pobierowie) – polski architekt związany z powojennym Szczecinem, doktor habilitowany nauk technicznych w zakresie architektury i urbanistyki[2], nauczyciel akademicki.

Życiorys

Mieczysław Janowski uczęszczał do szkoły podstawowej i średniej we Lwowie; maturę zdał w 1933 w gimnazjum im. Jana Długosza[3]. Studia wyższe ukończył w 1939 na Wydziale Architektury Politechniki Lwowskiej[4]. Podczas II wojny światowej uczestniczył w kampanii wrześniowej, podczas której był dowódcą plutonu łączności. Walczył w obronie Warszawy, a po kapitulacji był jeńcem oflagu w Woldenbergu (obecnie Dobiegniew)[3][5]. Dyplom magistra inżyniera architekta otrzymał na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej w 1959 w trybie nostryfikacji dyplomu zaginionego w czasie wojny. Na tym samym wydziale w 1975 obronił pracę doktorską Rola struktur przestrzennych w rzucie centralnym w architekturze, ze szczególnym uwzględnieniem problemów mieszkalnictwa i otrzymał stopień naukowy doktora nauk technicznych, a w 1982 – doktora habilitowanego nauk technicznych na podstawie monografii Problemy kształtowania racjonalnej zabudowy jednorodzinnej[3].

Był uczestnikiem zebrania założycielskiego szczecińskiego Oddziału Stowarzyszenia Architektów Polskich (7.03.1947) i aktywnym członkiem Rady SARP (1957-1975), a także członkiem GSK SARP (1975-81).

Mieczysław Janowski został pochowany na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie (kw. 45A-28-11)[6].

Praca zawodowa

Mieczysław Janowski rozpoczął pracę zawodową w 1938 jako student[4]. W latach 1945–1946 pracował w Warszawie jako projektant Biura Odbudowy Stolicy, następnie był kierownikiem Archiwum Dyrekcji Odbudowy w Gdańsku (1946-1947), kierownikiem budowy, kierownikiem Oddziału Planowania Biura Odbudowy Portów w Szczecinie (1947-1948)[1]. Przez 17 lat był Głównym Architektem Miasta Szczecina (1954-1972). Pracował jako starszy projektant Biura Projektowo-Badawczego „Miastoprojekt” w Szczecinie (1972-1974).

Praca naukowo-dydaktyczna

W latach 1948–1953 był nauczycielem akademickim na Wydziale Architektury Szkoły Inżynierskiej w Szczecinie zatrudnionym kolejno jako asystent, adiunkt i zastępca profesora[4]. W latach 1969-1988 był kierownikiem Zakładu Projektowania Architektonicznego w Instytucie Architektury i Planowania Przestrzennego Politechniki Szczecińskiej. Opublikował 7 prac naukowo-studialnych, 1 podręcznik, 21 artykułów naukowych i 5 patentów. Jest także współautorem książki Szczecin 1945 i dziś. Wyd. Interpress Warszawa 1968, 129 ss. (wsp. Janusz Lisek, Bohdan Skłodowski).

Uczestniczył w krajowych i zagranicznych konferencjach naukowych, wygłaszając ponad 30 referatów. Wypromował 5 doktorów nauk technicznych i ponad 120 magistrów inżynierów architektów.

Wybrane projekty[1][3][7]

  • budynek mieszkalny, ul. Krzywoustego 60 w Szczecinie (1961-64)
  • osiedle Grunwaldzkie w Szczecinie (1960-64) – bloki przy ul. Jacka Malczewskiego 17-21 (wsp. Tadeusz Lis)
  • Muzeum Morskie w Szczecinie
  • rektorat Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie
  • bosmanat portu w Świnoujściu
  • latarnia morska w Niechorzu
  • Powszechny Dom Towarowy w Szczecinie
  • budownictwo jednorodzinne (1965-1982)
  • szkoła podstawowa 7-izbowej z zestawu elementów przydatnych dla typizacji (1961) – II nagroda równorzędna
  • urbanistyczno-architektoniczne rozwiązanie Placu Przyjaźni Polsko-Radzieckiej w Szczecinie (1964) – (wsp. Janusz Lisek, Ludwik Kołodziejczyk, Bogusław Herman) – wyróżnienie I stopnia równorzędne
  • opracowanie koncepcji programowo-przestrzennej i technicznej osiedla przyszłościowego Radzionków w woj. katowickim (1974) – (wsp. Krzysztof Janowski) – wyróżnienie II stopnia równorzędne
  • Pomnik Czynu Żołnierskiego 1939-45 w Dobiegniewie[8] (odsłonięty 2 września 1979)
  • Muzeum Polskich Jeńców Wojennych w Dobiegniewie

Odznaczenia[3][4]

Zdjęcia

Przypisy

  1. 1 2 3 Kto jest kim w Polsce 1984. Informator biograficzny. Edycja I. Wyd. Interpress. Warszawa 1984, s. 330–331. ISBN 83-223-2073-6.
  2. ↑ Dr hab. inż. Mieczysław Janowski, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2024-11-16].
  3. 1 2 3 4 5 Wojciech Bal, Robert Dawidowski, Ryszard Długopolski, Adam M. Szymski. Architektura polska lat 1945–1960 na obszarze Pomorza Zachodniego. Wyd. II. Księży Młyn Wyd. Michał Koliński Łódź 2022, s. 320–322. ISBN 978-7729-475-8.
  4. 1 2 3 4 Księga jubileuszowa 50-lecia Wydziału Budownictwa i Architektury Politechniki Szczecińskiej. Szczecin 1996, s. 508–509. ISBN 83-906847-2-1 (dostęp 2024-11-15).
  5. ↑ Lista jeńców Oflagu II C Woldenberg (dostęp 2024-11-30).
  6. ↑ Mieczysław Janowski – lokalizacja grobu na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie (dostęp 2024-11-15).
  7. ↑ Encyklopedia Szczecina. T. I (A-O). Red. Tadeusz Białecki. Uniw. Szczec. Szczecin 1999, s. 387. ISBN 83-7241-089-5.
  8. ↑ Pomnik Czynu Żołnierskiego w Dobiegniewie w witrynie fotopolska.eu (dostęp 2024-10-30).
  9. 1 2 Doc. dr hab. inż. Mieczysław Janowski w dziale „In memoriam – Pamięci architektów polskich” w witrynie Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej (dostęp 2024-11-15).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.