Mieczysław Kowalski (oficer)
 | |
| podporucznik | |
| Pełne imię i nazwisko |
Mieczysław Marian Kowalski |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
1 października 1884 |
| Data śmierci |
4 lipca 1920 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
dowódca kompanii |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
 | |
Mieczysław Marian Kowalski (ur. 1 października 1884 w Nietrzanowie, zm. 4 lipca 1920[a]) – podoficer armii niemieckiej, powstaniec wielkopolski, oficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari. Pośmiertnie mianowany porucznikiem.
Życiorys
Urodził się w rodzinie Antoniego i Ewy z Rzymkowskich. Absolwent gimnazjum w Środzie i kursu w akademii handlowej w Berlinie. Po zakończeniu nauki pracował jako kupiec zbożowy[3]. W 1914 został powołany do armii niemieckiej i w jej szeregach walczył na frontach I wojny światowej. W 1919 wstąpił do oddziałów powstańczych i w stopniu wachmistrza walczył w na froncie zachodnim powstania wielkopolskiego. W odrodzonym Wojsku Polskim mianowany podporucznikiem i do lipca 1919 był oficerem broni i amunicji przy Dowództwie Okręgu Wojskowego nr II. W tym też miesiącu został wyznaczony na stanowisko dowódcy 12 kompanii 155 pułku piechoty i na jej czele walczył na froncie polsko-bolszewickim. W maju 1920, na czele swojej kompanii atakował silnie umocnioną w okolicach miejscowości Borejki. Pomimo dużych strat wytrzymał na zdobytych stanowiskach przez cały dzień, do chwili przybycia oddziałów obwodowych[3]. Za bohaterstwo w boju został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari[4]. W kolejnych dniach, broniąc swojej pozycji, dostał się do niewoli i został zamordowany[2]. Miejsce pochówku nie jest znane. Pośmiertnie został awansowany na stopień porucznika[3].
Był żonaty z Zofią, z którą miał córkę Janinę (ur. 1912) oraz dwóch synów: Zdzisława (ur. 1913) i Romana (ur. 1915)[3].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 5982 – 6 grudnia 1922[5]
- Odznaka pamiątkowa 73 Pułku Piechoty[6]
Uwagi
Przypisy
- ↑ Lista strat 1934 ↓, s. 408.
- 1 2 Przyjemski 1929 ↓, s. 16.
- 1 2 3 4 Polak (red.) 1991 ↓, s. 77.
- ↑ Przyjemski 1929 ↓, s. 30.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 58 z 23 grudnia 1922, s. 962.
- ↑ Album 1938 ↓, s. 74.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2023-10-30].
- Lista strat Wojska Polskiego. Polegli i zmarli w wojnach 1918-1920. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1934.
- Album Pamiątkowy Powstańców Ziem Zachodnich R.P.. Poznań: Nakładem Wydawnictwa Albumu Pamiątkowego Powstańców Ziem Zachodnich Rzplitej Polskiej, 1938.
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991. ISBN 83-900510-0-1.
- Tadeusz Przyjemski: Zarys historji wojennej 73-go pułku piechoty. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.