Mieczysław Wojciechowski (1896–1940)

Mieczysław Wojciechowski
Wyrwień
kapitan piechoty kapitan piechoty
Data i miejsce urodzenia

1 czerwca 1896
Załoźce

Data i miejsce śmierci

wiosna 1940
Charków

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920–1941) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Mieczysław Wojciechowski[a], ps. Wyrwień[12] (ur. 1 czerwca 1896 w Załoźcach, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Urodził się 1 czerwca 1896 w Załoźcach, w ówczesnym powiecie brodzkim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Józefa i Julii[13][12].

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach armii austriackiej oraz działał w Polskiej Organizacji Wojskowej we Lwowie[13]. 11 września 1919 jako chorąży byłej armii austro-węgierskiej został przyjęty do Wojska Polskiego, mianowany podporucznikiem, zaliczony do I rezerwy armii, powołany do służby czynnej na czas wojny i przydzielony do grupy generała Hallera[14]. Pełnił służbę w 51 pułku piechoty[15][13]. Od 1 czerwca 1919 do 1 marca 1921, łącznie przez sześć miesięcy, dowodził kompanią na froncie[16]. Następnie walczył w składzie załogi pociągu pancernego nr 10, a później jako dowódca pociągu pancernego nr 15 i dowódca dywizjonu pociągów pancernych[13]. Był ranny[13]. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w 1 dywizjon pociągów pancernych, a jego oddziałem macierzystym był 51 pp[17].

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 51 pp w Brzeżanach[1][18]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 985. lokatą w korpusie oficerów piechoty[19]. W listopadzie 1926 został przeniesiony do 54 pułku piechoty w Tarnopolu[20][21]. W październiku 1931 został przeniesiony do 55 pułku piechoty w Lesznie[22][23][24]. W marcu 1934 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VII, a z dniem 31 lipca tego roku przeniesiony w stan spoczynku[25][26].

W czasie kampanii wrześniowej 1939, po agresji ZSRR na Polskę, dostał się do niewoli sowieckiej i został osadzony w obozie w Starobielsku[13]. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany potajemnie w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach[13], gdzie od 17 czerwca 2000 roku mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie[27]. Figuruje na liście Gajdideja pod poz. 545[13].

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień majora[28][29][30]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[31][32][33].

Ordery i odznaczenia

25 czerwca 1938 Krzyża i Medalu Niepodległości ponownie rozpatrzył jego wniosek, lecz Krzyża Niepodległości z Mieczami nie przyznał[12].

Zobacz też

Uwagi

  1. ↑ W ewidencji Wojska Polskiego figurował jako „Mieczysław IV Wojciechowski”[1], w celu odróżnienia od innych oficerów noszących to samo imię i nazwisko, a mianowicie: Mieczysława I (ur. 29 grudnia 1874), podporucznik lekarza weterynarii rezerwy[2], Mieczysława II Wojciechowskiego (ur. 28 grudnia 1894), inżyniera mechanika, porucznika rezerwy 64 pp, przyjętego do WP z byłej armii austro-węgierskiej[3][4] oraz Mieczysława III Wojciechowskiego (ur. 5 grudnia 1895)[5]. Mieczysław III Wojciechowski 16 maja 1919 jako sierżant armii niemieckiej został przyjęty do Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim i mianowany podporucznikiem w piechocie[6]. 22 maja tego roku został przydzielony do oddziału ciężkich karabinów maszynowych[7]. 30 października 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z Wojsk Wielkopolskich, z zatwierdzeniem stopnia podporucznika piechoty nadanego przez NRL, zaliczony do rezerwy armii i powołany do służby czynnej[8]. 25 listopada 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w grupie oficerów byłej armii niemieckiej[9]. W 1924 był wykazany jako porucznik rezerwy 64 pułku piechoty. W 1934 figurował na „liście oficerów zaginionych na terenie działań wojennych”[10]. Kolejny oficer o tym samym imieniu i nazwisku został przyjęty 15 listopada 1919 do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika i przydzielony do III batalionu etapowego w Tarnopolu[11].

Przypisy

  1. 1 2 Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 269, 413.
  2. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1390, 1406.
  3. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 15 stycznia 1921, s. 68.
  4. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 309, 511.
  5. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 309, 514.
  6. ↑ Dekret nr 52 Naczelnej Rady Ludowej z dnia 16 maja 1919. „Tygodnik Urzędowy”. 15, s. 67, 1919-06-02. Poznań.
  7. ↑ § 9 Przydziały. „Rozkaz dzienny Dowództwa Głównego Sił Zbrojnych w b. zaborze pruskim”. 138, s. 1, 1919-05-22. Poznań.
  8. ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 96 z 9 grudnia 1919, poz. 3894.
  9. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 48 z 15 grudnia 1920, s. 1362.
  10. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 20, 1058.
  11. ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 97 z 27 grudnia 1919, poz. 4035.
  12. 1 2 3 4 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-11-01].
  13. 1 2 3 4 5 6 7 8 Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 603.
  14. ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 91 z 2 października 1919, poz. 3369.
  15. ↑ Tuliński 2020 ↓, s. 902.
  16. ↑ Wykazy imienne poruczników i kapitanów – dowódców kompanii i batalionów. [w:] Referat Personalny GISZ, sygn. 701/1/121, s. 340 [on-line]. Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, 1927-01-20. [dostęp 2024-11-01].
  17. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 164, 950.
  18. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 246, 357.
  19. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 54.
  20. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 48 z 3 listopada 1926 roku, s. 392.
  21. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 68, 189.
  22. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931, s. 327.
  23. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 42, 583.
  24. ↑ Lista starszeństwa 1933 ↓, s. 36.
  25. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 30 marca 1934, s. 133.
  26. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934, s. 281.
  27. ↑ Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. LXXIV.
  28. ↑ Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. [online], web.archive.org, s. 64 [dostęp 2024-11-07] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-27] (pol.).
  29. ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  30. ↑ Zbrodnia katyńska, miedzy prawdą i kłamstwem [online], edukacja.ipn.gov.pl, 2008, s. 215 [dostęp 2024-09-17] (pol.).
  31. ↑ Prezydent RP wziął udział w uroczystościach „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów” [online], prezydent.pl [dostęp 2024-08-26] (pol.).
  32. ↑ Harmonogram odczytywania nazwisk osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie [online], policja.pl, s. 1-4 [dostęp 2024-08-28] (pol.).
  33. ↑ „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”. Portal polskiej Policji. [dostęp 2023-09-15].
  34. ↑ M.P. z 1931 r. nr 179, poz. 260.
  35. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-11-01].
  36. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 42.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.