Myślenicka Dziura
| Plan jaskini | |
 | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Położenie | |
| Właściciel | |
| Długość |
34 m |
| Głębokość |
4 m |
| Deniwelacja |
4 m |
| Wysokość otworów |
1282 i 1286 m n.p.m. |
| Wysokość otworów nad dnem doliny |
65 m |
| Ekspozycja otworów |
ku W, ku S |
| Data odkrycia |
13 maja 1933 roku |
| Odkrywca |
Stefan Zwoliński i M. Pawlikowski |
| Kod |
(nr inwentarzowy PIG) T.D-16.02 |
Położenie na mapie Tatr  | |
Położenie na mapie Karpat  | |
 49°15′04″N 19°58′23″E/49,251089 19,973072 | |
Myślenicka Dziura (Dziura Myślenicka, Myślenicka Górna) – jaskinia w Dolinie Goryczkowej w Tatrach Zachodnich. Ma dwa otwory wejściowe położone w zachodniej ścianie Myślenickich Turni, nad otworem Jaskini Goryczkowej, na wysokościach 1282 i 1286 m n.p.m.[1][2] Długość jaskini wynosi 34 metry, a jej deniwelacja 4 metry[3].
Opis jaskini
Centralną częścią jaskini jest salka do której można się dostać z głównego otworu (dolnego) obszernym, 3-metrowym korytarzem. Stąd:
- na lewo odchodzi z niej krótka szczelina.
- na wprost, za niskim przełazem idzie korytarzyk, który zakręca i po ponad 3 metrach przechodzi w meander z dwoma zaciskami. Dalej staje się szczeliną, której nie przebyto do końca, a prowadzi prawdopodobnie do połączenia z Myślenicką Szczeliną.
- na prawo biegnie wysoki korytarz. Przed jego końcem, odchodzi na prawo ciąg do drugiego otworu jaskini[3].
Przyroda
W jaskini można spotkać nacieki grzybkowe.
Zimują w niej nietoperze[3].
Historia odkryć
Jaskinia została odkryta 13 maja 1933 roku przez Stefana Zwolińskiego i M. Pawlikowskiego (syna Jana Gwalberta Pawlikowskiego)[3].
Przypisy
- ↑ Tatry polskie. Mapa topograficzna 1:10 000. Zarząd Topograficzny Sztabu Generalnego WP, Wydawnictwo Czasopisma Wojskowe, 1984.
- ↑ Jaskinie Tatr [online], 31 sierpnia 2017 [dostęp 2018-10-22] [zarchiwizowane z adresu 2017-08-31].
- 1 2 3 4 Jaskinie Polski, Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy [online], jaskiniepolski.pgi.gov.pl [dostęp 2016-01-30].