Niszczyciele typu Iroquois

Niszczyciele typu Iroquois

Kraj budowy	Kanada
Użytkownicy	Royal Canadian Navy
Wejście do służby	1972
Zbudowane okręty	4
Okręty w służbie	0
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność	5100 t
Długość	129,8 m
Szerokość	15,2 m
Zanurzenie	4,7 m
Napęd	siłownia w układzie COGOG z 4 turbinami gazowymi napędzającymi 2 śruby
Prędkość	29 węzłów
Zasięg	4500 mil morskich
Załoga	280
Uzbrojenie	32 pionowe wyrzutnie rakietowe ziemia-powietrze Standard SM-2MR Block IIIA 1 armata 76 mm/62 OTO Melara 6 wyrzutni torpedowych Mark 46 Mod 5 1 działko Phalanx CIWS 2 karabiny maszynowe M2
Wyposażenie lotnicze	2 śmigłowce CH-124 Sea King

Niszczyciele typu Iroquois – typ czterech kanadyjskich niszczycieli, które weszły do służby w Royal Canadian Navy w latach 70. XX wieku. Okręty były pierwotnie zaprojektowane do zwalczania okrętów podwodnych, ale po gruntownej modernizacji w latach 90. przystosowano je do zadań przeciwlotniczych.

Niszczyciele typu Iroquois były pierwszymi dużymi okrętami na Zachodzie napędzanymi wyłącznie turbinami gazowymi^[1].

• HMCS „Iroquois” (DDH 280) – wycofany ze służby w 2015 roku
• HMCS „Huron” (DDH 281) – zatopiony podczas ćwiczeń w 2007 roku
• HMCS „Athabaskan” (DDH 282) – wycofany ze służby w 2017 roku
• HMCS „Algonquin” (DDH 283) – wycofany ze służby w 2015 roku

• Niszczyciele typu Iroquois na stronie Haze Gray
• Niszczyciele Iroquois na stronie Canadian Navy (zarchiwizowane w Web Archive). navy.forces.gc.ca. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-12-30)].
• Grzegorz Kolański. Niszczyciele śmigłowcowe typu Iroquois. „Morze, Statki i Okręty”. Nr 5/2010. XV (101), maj 2010. Warszawa: Magnum X. ISSN 1426-629X.