Ogrodnica niszczylistka

Ogrodnica niszczylistka

Phyllopertha horticola
(Linnaeus, 1758)
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	stawonogi
Gromada	owady
Podgromada	owady uskrzydlone
Rząd	chrząszcze
Nadrodzina	żukokształtne
Rodzina	poświętnikowate
Podrodzina	rutelowate
Rodzaj	Phyllopertha
Gatunek	ogrodnica niszczylistka
Synonimy
Scarabaeus horticola Linnaeus, 1758

Ogrodnica niszczylistka (Phyllopertha horticola) – gatunek chrząszcza z rodziny poświętnikowatych (Scarabaeidae) i podrodziny rutelowatych (Rutelinae).

Gatunek ten opisany został po raz w 1758 roku pierwszy przez Karola Linneusza w dziesiątym wydaniu Systema Naturae pod nazwą Scarabaeus horticola. Jako miejsce typowe wskazano Europę^[1].

Pospolity chrząszcz na żywopłotach przede wszystkim różanych, na skrajach lasów i w ogrodach. Ciało osiągające długość 10–12 mm. Ubarwienie pokryw brunatne, a głowa, przedplecze i nogi są ciemnozielone z metalicznym połyskiem, spód ciała również zielony. Całe ciało pokrywają krótkie włoski. Dorosłe osobniki żerują przede wszystkim na liściach i kwiatach drzew owocowych i róż. Larwy dorastają do 2 cm długości rozwijają się w glebie około dwóch lat żywiąc się korzeniami traw i innych roślin. Z końcem maja masowo wylęgają się postacie dorosłe. Pospolity szkodnik najliczniej występujący na pn. Polski^[2].

Rozwój owada trwa jeden rok. Samice jaja składają w ziemi na głębokość 10–15 cm po 15–25 jaj. Po okresie 3 tygodni wylęgają się pędraki żerujące aż do października a następnie zimują w ziemi na głębokości 40 cm. Po okresie zimowania i żerowania przeobrażają się w poczwarkę a następnie w osobnika już dorosłego.

• chrząszcze Polski
• systematyka chrząszczy