Okręty podwodne typu Vetehinen
![]() | |
| Kraj budowy | |
|---|---|
| Projekt | |
| Stocznia |
Crichton-Vulcan, Turku |
| Zbudowane |
3 |
| Użytkownicy | |
| Służba w latach |
1930-1946 |
| Uzbrojenie: | |
| 6 torped / 20 min morskich 1 x 76 mm L/48Bofors, 1 x 20 mm Madsen, 1 x 12,7 mm | |
| Wyrzutnie torpedowe: • dziobowe • rufowe |
|
| Załoga |
30 oficerów i marynarzy |
| Wyporność: | |
| • na powierzchni |
493 tony |
| • w zanurzeniu |
716 ton |
| Zanurzenie testowe |
75 m |
| Długość |
63,5 m |
| Szerokość |
6,2 m |
| Napęd: | |
| 2 x 6-cylindrowe silniki Diesla (2 x 580 KM), 2 x silniki elektryczne (2 x 360 KM) | |
| Prędkość: • na powierzchni • w zanurzeniu |
|
| Zasięg: | |
| • na powierzchni |
1500 Mm przy 10 węzłach |
Okręty podwodne typu Vetehinen – seria fińskich okrętów podwodnych z okresu międzywojennego, składająca się z trzech jednostek[1]. Okręty zaprojektowane przez niemieckie przedsiębiorstwo Ingenieurskantoor voor Scheepsbouw, zbudowano w fińskiej stoczni w Turku[2]. Ulepszoną wersją fińskich okrętów były niemieckie U-Booty typu VIIA.
Wszystkie okręty przetrwały okres II wojny światowej, wycofane ze służby w 1946 roku, złomowane w 1953 roku.
Przypisy
- ↑ Jerzy Lipiński: Druga wojna światowa na morzu. Lampart, 1995, s. 535. ISBN 83-902554-7-2.
