Opactwo Pluscarden

Opactwo Pluscarden
Pluscarden Abbey
Ilustracja
Widok ogólny Opactwa Pluscarden
Państwo

 Wielka Brytania

Kraj

 Szkocja

Miejscowość

Pluscarden koło Miltonduff

Kościół

Kościół katolicki

Rodzaj klasztoru

Opactwo

Właściciel

d. cystersi, ob. benedyktyni

opat

Klauzura

tak

Typ zakonu

męski

Obiekty sakralne
Kościół

pw. Matki Bożej, św. Jana Chrzciciela i św. Andrzeja

Założyciel klasztoru

Aleksander II (król Szkocji)

Styl

XIII wiek – romański
XV wiek – gotycki

Materiał budowlany

kamień

Data budowy

1230

Data zamknięcia

1560

Data reaktywacji

1948

Położenie na mapie Moray
Mapa konturowa Moray, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Opactwo Pluscarden”
Położenie na mapie Wielkiej Brytanii
Mapa konturowa Wielkiej Brytanii, u góry znajduje się punkt z opisem „Opactwo Pluscarden”
Położenie na mapie Szkocji
Mapa konturowa Szkocji, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Opactwo Pluscarden”
Ziemia57°36′02″N 3°26′15″W/57,600556 -3,437500
Strona internetowa

Opactwo Pluscarden (ang. Pluscarden Abbey) – klasztor katolicki zakonu benedyktynów w Szkocji, położony w dolinie Kail Glen, około 10 km na południowy zachód od miasta Elgin. To jeden z nielicznych czynnych klasztorów katolickich w Szkocji i jedyny, działający w swej pierwotnej siedzibie.

Historia

Początki

Opactwo Pluscarden założył król Szkocji Aleksander II w roku 1230 dla zakonu cystersów, pochodzących z Francji z opactwa Val des Choues (łac.: Vallis Caulium), i zwanych dlatego Valliscaulianami[1].

W 1345 r. Opactwo znalazło się pod bezpośrednim nadzorem biskupa Moray z Elgin. W 1390 r. zostało spalone przez przeciwników biskupa. W 1454 r., prawdopodobnie ze względów ekonomicznych, jak i politycznych, Pluscarden połączyło się z klasztorem Urquhart. Na skutek tej unii Opactwo zaczęło należeć do benedyktynów[1].

Po reformacji

Ostatni opat Pluscarden przed reformacją Alexander Dunbar zmarł w 1560 r. i w tym samym roku władze Szkocji zlikwidowały wszystkie klasztory i skonfiskowały ich majątki. Opactwo, ograbione z wyposażenia i opuszczone przez mnichów, przeszło pod zarząd świecki; pierwszym takim zarządcą był Alexander Seton, lord Urquhardt. W 1594 r. Opactwo zostało sprzedane rodzinie Mackenzie. W 1662 r. stało się własnością rodziny Brodies, potem rodziny Duff, aby ostatecznie wejść w skład posiadłości hrabiów Fife. Właściciele dawnego Opactwa nosili tytuł „opatów świeckich”[1].

Powoli budynki Opactwa popadały w ruinę, chociaż były skrycie wykorzystywane do (nielegalnych wówczas) nabożeństw katolickich. W XVII wieku rozebrano część budowli, a pozyskany materiał budowlany wykorzystano m.in. do budowy protestanckiego kościoła w Elgin. Kościół Opactwa w XVIII wieku służył nadal jako miejsce pochówku dla miejscowej szlachty.[1]

Odbudowa

W 1897 r. John Crichton-Stuart, III markiz Bute, stał się właścicielem ruin Opactwa. Wcześniej, w 1868 r. przyjął on katolicyzm (co było ogromnym skandalem w tamtej epoce) i stał się nieformalnym przywódcą katolickiej arystokracji w Wielkiej Brytanii[2]. Jego najmłodszy syn lord Colum Crichton-Stuart podarował w 1943 r. Opactwo Pluscarden benedyktynom z Prinknash. Dzięki pomocy lorda Crichton-Stuarta, benedyktyni rozpoczęli odbudowę Opactwa i w 1948 r. zamieszkali tam. W 1955 r. odbudowano częściowo kościół klasztorny. Pluscarden zyskało niezależność organizacyjną w 1966 r., a rangę opactwa otrzymało oficjalnie w 1974 r. Obecnie jest to nie tylko klasztor, ale również miejsce odosobnień i refleksji oraz pobytów turystycznych[1].

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 The Abbey- History. Pluscarden Abbey. [dostęp 2017-01-08]. (ang.).
  2. ↑ Gordon W. Gorman: Converts to Rome : a list of about four thousand Protestants who have recently become Roman Catholics. Swan Sonnenschein and Co., 1885. [dostęp 2017-01-08]. (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.