Ostatni most (film)

Ostatni most przyniósł jego jego reżyserowi Helmutowi Käutnerowi międzynarodowe uznanie^[1]. Był jego wielkim sukcesem od lat^[2]. Spotkał się z bardzo życzliwym przyjęciem krytyków. Bosley Crowther z The New York Times tuż po premierze pisał o nim jako o jednym z najważniejszych europejskich filmów o wojnie^[3]. Był nominowany do nagród w kilkunastu nagród świata filmu, m.in. na MFF w Cannes w 1954 roku^[4].

Film miał swoją premierę w Polsce jesienią 1956 roku^[5]. Obejrzało go niewiele ponad 700 tys. widzów co klasyfikowało go na odległym, sześćdziesiątym miejscu premier polskiego kina 1956 roku^[6]. Bardzo spodobał się jednak krytykom. W wydaniu listopadowym tygodnik Film zamieścił na okładce kadr z filmu z Marią Schell oraz opublikował entuzjastyczną recenzję. Anna Przewłocka pisała w niej o znakomitym filmie. Chwaliła scenariusz (precyzyjnie stopniowana dramaturgia), kunszt reżyserii (doskonałe połączenie zarówno szczegółów jak i scen o charakterze epickim), aktorstwo Schell oraz zdjęcia. "Jest się czego uczyć u Käutnera" – kończyła swój wywód. Co ciekawe pisała o obrazie jako o filmie niemieckim^[7]. Inny polski krytyk – Jerzy Płażewski – uważał po latach, że film "wpłynął na losy sztuki filmowej w ogóle". Po kilkudziesięciu latach również świadomie określał obraz jako film niemiecki^[8].

Po kilkudziesięciu latach od premiery obraz uznany został za jeden z niewielu ambitnych filmów niemieckojęzycznych tamtych lat. Również jako apel do ludzkości – ważny wkład w porozumienie narodów. Wskazywano na jego realizm, niepatetyczność i wiarygodność^[2].

Sukces filmu się początkiem kariery dla Marii Schell^[2].