Paweł Chrobok
.jpg) | |
 pułkownik piechoty | |
| Pełne imię i nazwisko |
Paweł Wincenty Chrobok |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
23 stycznia 1873 |
| Data śmierci |
1957 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
dowódca pułku |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
Paweł Wincenty Chrobok, pseud. „Kunowski” (ur. 23 stycznia 1873 w Mysłowicach, zm. 1957) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz narodowy, powstaniec śląski, doktora filozofii, inżynier architekt.
Życiorys
Urodził się w 23 stycznia 1873 w Mysłowicach na Górnym Śląsku, w rodzinie właściciela cegielni Jana (1833–1905) i Agnieszki z Kunowskich (1827–1925)[1][2]. W 1896 ukończył studia w Wyższej Szkole Technicznej w Darmstadt i uzyskał dyplom inżyniera architekta[3]. W tym samym roku został powołany do służby w armii niemieckiej[3]. Odbywał ją w Twierdzy Koźle, a po ukończeniu pozostał w wojsku jako oficer zawodowy[3]. Obowiązki służbowe łączył ze studiami filozoficznymi na Uniwersytecie w Lipsku[3]. Ukończył je w 1906 otrzymując tytuł doktora filozofii[3]. W 1914, w stopniu kapitana wojsk inżynieryjnych, pełnił służbę w 22 pułku piechoty w Gliwicach[3]. Po wybuchu I wojny światowej został skierowany na front zachodni[3]. Został ranny w bitwie pod Verdun[3]. W 1917, w stopniu majora, został skierowany do służby w Generalnym Gubernatorstwie Warszawskim[3].
1 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego[3]. Dowodził 58. i 59. pułkiem piechoty w stopniu pułkownika[4][5][6]. Wyróżnił się 14 września 1920 dowodząc 58 pp w bitwie pod Żabinem[7]. 30 czerwca 1921 pełniący obowiązki dowódcy 14 Dywizji Piechoty, generał podporucznik Michał Milewski sporządził wniosek na odznaczenie pułkownika Chroboka orderem „Virtuti Militari”[7].
Pod koniec 1920 r. powrócił na Śląsk, gdzie wstąpił do Centrali Wychowania Fizycznego. Następnie został mianowany szefem Dowództwa Obrony Plebiscytu. Brał udział w III powstaniu śląskim. Z dniem 25 października 1921 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 58 pułku piechoty w Poznaniu[8][9][10]. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 10. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty[11][12]. Później został przeniesiony do pospolitego ruszenia[13].
Po przyłączeniu części Górnego Śląska do Polski w 1921, prowadził w Katowicach firmę oraz zajmował się majątkiem Lipie pod Lublińcem. W 1934, jako oficer pospolitego ruszenia pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Katowice. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[14].
Po rozpoczęciu II wojny światowej w 1939 znalazł się na emigracji w Wielkiej Brytanii i USA.
Zmarł w Belleville w stanie New Jersey w roku 1957.
Był żonaty z Marią z Sarnowskich (1902–1998), z którą miał syna Bronisława (ur. 1933)[1].
25 czerwca 2021 pośmiertnie mianowany został generałem brygady[15].
Przypisy
- 1 2 Paweł Wincenty Chrobok. Geni.com. [dostęp 2025-03-09].
- ↑ Wrzosek 1997 ↓, s. 63.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Wrzosek 1997 ↓, s. 64.
- ↑ Łapiński 1928 ↓, s. 25.
- ↑ Kołaczyński i Ciepielowski 1937 ↓, s. 112.
- ↑ Odziemkowski 2004 ↓, s. 189.
- 1 2 Chrobok Paweł. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.97-9682 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-03-09].
- ↑ Pierwsza lista 1921 ↓, s. 1, piechota.
- ↑ Spis oficerów rezerwy 1922 ↓, s. 47, jako Chrobak.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 291.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 466.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 530.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 265.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 251, 926.
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 czerwca 2021 r. nr 112.41.2021 w sprawie mianowania na stopień generała dywizji i generała brygady (M.P. z 2021 r. poz. 901)
Bibliografia
- Pierwsza lista oficerów rezerwowych WP. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
- Alfabetyczny spis oficerów rezerwy. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922-05-01.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
- Tadeusz Kołaczyński, Jerzy Ciepielowski: 14 Dywizja Piechoty - 1-sza Dywizja Strzelców Wielkopolskich - w wojnie i pokoju. Poznań: Drukarnia Techniczna, 1937.
- Jerzy Łapiński: Zarys historji wojennej 58-go pułku piechoty wielkopolskiej. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1928, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
- Janusz Odziemkowski: Leksykon wojny polsko-rosyjskiej 1919–1920. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 2004. ISBN 83-7399-096-8.
- Mieczysław Wrzosek. Komendanci Obrony Plebiscytu i naczelni dowódcy wojsk II powstania śląskiego (płk Paweł Chrobok, ppłk Maciej Mielżyński, płk Kazimierz Zenkteller). „Niepodległość i Pamięć”. 4/2 (8), 1997. Warszawa.
Linki zewnętrzne
- Paweł Chrobok – patenty w bibliotece Polona