Pieśń wymarszu
 Tekst Pieśni Wymarszu drukowany bez daty z 1794 roku. | |
| Państwo | |
|---|---|
| Tytuł alternatywny |
Hymne à la liberté |
| Tekst |
Marie Joseph Chénier, 1794 |
| Muzyka |
Étienne Méhul, 1804 |
| Lata obowiązywania |
od 1804 do 6 kwietnia 1814 i 100 dni w 1815 |
| Pieśń Wymarszu | |
Pieśń wymarszu (fr. Le Chant du Départ) – pieśń powstała w 1794, w czasach rewolucji francuskiej jako hymn żołnierzy republikańskich wyruszających na front. Autorem jej melodii jest Étienne Nicolas Méhul, słowa napisał Marie-Joseph Chénier. W czasach I Cesarstwa pieśń była hymnem narodowym Francji. Popularność jako pieśń wojskowa odzyskała przed I wojną światową, kiedy ponownie była śpiewana przez żołnierzy udających się na front.
Historia powstania
Powstanie Pieśni wymarszu było związane z szerzej zakrojoną kampanią Komitetu Ocalenia Publicznego na rzecz promowania postawy patriotycznej w społeczeństwie i zachęcania Francuzów do zaciągania się do wojska lub czynnego wspierania armii w inny sposób. Została zaprezentowana w Komitecie Ocalenia Publicznego 14 lipca 1794 i uzyskała pozytywną opinię Maksymiliana Robespierre'a, który uznał ją za znakomity przykład poezji republikańskiej, jednak zmienił tytuł (Pieśń wymarszu zamiast Hymn do wolności). Natychmiast po uzyskaniu akceptacji rządu pieśń została wykonana w czasie oficjalnych obchodów rocznicy zburzenia Bastylii, a następnie wydrukowana w 18 tys. egzemplarzy w celu dystrybucji we wszystkich armiach Republiki Francuskiej. Zyskała ogromną popularność, żołnierze nazywali utwór bratem Marsylianki.
Dalsza obecność w historii Francji
W czasach I Cesarstwa Pieśń wymarszu, jako mniej agresywna w wymowie niż Marsylianka, została wybrana przez Napoleona Bonapartego nowym hymnem państwowym. Pieśń śpiewali żołnierze francuscy z czasów I i II wojny światowej. W 1974 w swojej kampanii przed wyborami prezydenckimi wykorzystał ją Valéry Giscard d’Estaing.
Treść i forma pieśni
W założeniach autorów Pieśń wymarszu miała być żywym obrazem muzycznym, co wiązało się z tradycją świąt rewolucyjnych. Każda z siedmiu zwrotek utworu ma innego narratora i odwołuje się do innych odbiorców:
- pierwsza jest apelem deputowanego Konwentu Narodowego do żołnierzy,
- drugą śpiewa matka wysyłająca swoich synów na front,
- trzecią śpiewają ojcowie żołnierzy,
- w czwartej dziecko śpiewa o bohaterskich czynach nieletnich ochotników Josepha Bary i Josepha Viali,
- piątą śpiewają żony żołnierzy,
- szóstą - młode dziewczęta,
- siódmą i refren wykonują sami żołnierze, deklarując swoje oddanie ojczyźnie.
Tekst i tłumaczenie
| Un député du Peuple | Poseł narodu |
|
La victoire en chantant |
Pieśń zwycięstwa |
| Chant des guerriers (Refrain) | Pieśń wojowników (Refren) |
|
La République nous appelle |
Republika nas wzywa |
| Une mère de famille | Matka rodziny |
|
De nos yeux maternels ne craignez pas les larmes : |
Nie bój się, że nasze matczyne oczy będą płakać |
| Deux vieillards | Dwaj starcy |
|
Que le fer paternel arme la main des braves ; |
Niech ich ojców miecz znajdzie się w rękach dzielnych, |
| Un enfant | Dziecko |
|
De Barra, de Viala le sort nous fait envie ; |
Los Bary i Viali przepełnia nas zazdrością |
| Une épouse | Żona |
|
Partez, vaillants époux ; les combats sont vos fêtes ; |
Opuszczający dzielni mężowie! Bitwy są waszymi świętami |
| Une jeune fille | Młoda dziewczyna |
|
Et nous, sœurs des héros, nous qui de l'hyménée |
My jesteśmy siostrami bohaterów, my które Hymen łączy słodkimi więzami małżeństwa |
| Trois guerriers | Trzej Wojownicy |
|
Sur le fer devant Dieu, nous jurons à nos pères, |
Na żelazo, przed Bogiem, przysięgamy naszym ojcom |