Piekło pod Małogoszczem

Piekło pod Małogoszczem

Plan jaskini
Państwo	Polska
Województwo	świętokrzyskie
Położenie	Góry Świętokrzyskie Grząby Bolmińskie
Właściciel	Skarb Państwa (rezerwat przyrody)
Długość	17,5 m
Głębokość	1 m
Deniwelacja	5 m
Wysokość otworów	305 m n.p.m.
Wysokość otworów nad dnem doliny	80 m
Ekspozycja otworów	ku SE
Data odkrycia	znana od dawna
Ochrona i dostępność	niedostępna turystycznie
Kod	(nr inwentarzowy PIG) G-5.3
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego Piekło pod Małogoszczem
Położenie na mapie Polski Piekło pod Małogoszczem
50°50′13″N 20°18′35″E/50,836944 20,309722

Piekło pod Małogoszczem (Piekło, Piekło pod Małogoszczą, Piekło Bolmińskie, Piekiełko, Nowe Piekło) – jaskinia w Górach Świętokrzyskich. Wejście do niej znajduje się w Grząbach Bolmińskich, w wąwozie w północno-zachodniej części grzbietu Góry Bolmińskiej, na terenie gminy Chęciny, na wysokości 305 m n.p.m. Długość jaskini wynosi 17,5 metrów, a jej deniwelacja 5 metrów^[1].

Jaskinia znajduje się na terenie Rezerwatu Przyrody Milechowy i jest nieudostępniona turystycznie^[2].

Jaskinia znajduje się w przyszczytowej części dużej ambony skalnej o pionowych ścianach, wysokości około 10 m i długości około 20 m. Do jaskini prowadzi prawie kolisty otwór o średnicy 2 m, za którym w kierunku NNW, zgodnym z biegiem grzbietu Góry Brodowej, ciągnie się prosty korytarz o owalnym przekroju. Korytarz, idący lekko w dół, zwęża się w miarę postępowania w głąb jaskini, co sprawia, że do zwiedzania dostępne jest tylko pierwsze 8 m. Tam też (w odległości około 8 m od wejścia), w miejscu przecięcia spękań górotworu, w stropie korytarza powstał kilkumetrowej wysokości kominek, za którym korytarz rozdziela się na dwie zwężające się, ciasne szczeliny, ułożone jedna nad drugą. Dno jaskini w strefie przywejściowej pokryte jest glebą humusową, która w głębi korytarza ustępuje pokrywie gruzowej. W jaskini zachowały się ślady rzeźby krasowej z trzema kominkami. W największym z nich występują polewy naciekowe z mleka wapiennego^[3].

Ściany jaskini są suche, brak jest na nich roślinności^[1]. W jaskini stwierdzono 3 gatunki zimujących nietoperzy: nocek duży (Myotis myotis), gacek brunatny (Plecotus auritus) i mopek zachodni (Barbastella barbastellus)^[3].

Jaskinia była znana od dawna. Pierwszą wzmiankę o niej opublikowali Marta Hubicka i Edmund Massalski w 1928 roku. Jako pierwszy opis i plan jaskini sporządził Kazimierz Kowalski w 1952 roku^[1].