Pietniczany (rejon żydaczowski)
![]() Wieża w Pietniczanach | |
| Państwo | |
|---|---|
| Obwód | |
| Rejon | |
| Powierzchnia |
1,19 km² |
| Wysokość |
301 m n.p.m. |
| Populacja • liczba ludności |
|
| Nr kierunkowy |
+380 3239 |
| Kod pocztowy |
81713 |
Położenie na mapie obwodu lwowskiego ![]() | |
Położenie na mapie Ukrainy ![]() | |
Pietniczany (ukr. П'ятничани) – wieś na Ukrainie w rejonie żydaczowskim należącym do obwodu lwowskiego. Przez wieś przebiega ukraińska droga krajowa N09.
Położenie
Na podstawie Słownika geograficznego Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich: Pietniczany to wieś w powiecie bóbreckim, 9 km na południe od sądu powiatowego i urzędu pocztowego w Bóbrce[1].
Zabytki
- Wieża w Pietniczanach - wybudowana w XIV-XV w. pełniła funkcję wieży strażniczej. Inna teoria mówi, że jest pozostałością po zamku Sieniawskich lub fragmentem budowli obronnej klasztoru oo. bazylianów. Wysokość wieży to 10 metrów. Ma cztery kondygnacje: zerową - piwnicę; pierwszą, przez którą wchodziło się na teren zamku; drugą, do której wchodziło się przez zewnętrzne schody na dziedzińcu; trzecią, z której wychodziło się na drewnianą galerię. Wieża była jednym z elementów kompleksu obronnego na historycznej trasie Halicz-Holm. Przypuszczalnie może to być zamek warty granicznej w systemie obrony Holma. Wszystkie elementy zamku, z wyjątkiem wieży, były drewniane i nie zachowały się do współczesnych czasów. Badania archeologiczne z lat 80. XX w. potwierdziły, że wieża jest jedną z tak zwanych „Wież Wołynia”, ponieważ ziemie wołyńskie i galicyjskie w tym czasie były jedynym księstwem, takie wieże mogły być również budowane na ziemiach Galicji[2].
- Wieś
Droga do wieży
- Wieża
- Wieża
- Adam Mikołaj Sieniawski
Wieś na XVIII w. mapie
Przypisy
- ↑ Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. I. Warszawa: 1880–1902, s. 98.
- ↑ Пролітаючи над..: П'ятничанська вежа
Linki zewnętrzne
- Pietniczany, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. VIII: Perepiatycha – Pożajście, Warszawa 1887, s. 113.
- Pietniczany na stronie Rady Najwyższej Ukrainy


