Piosenki o miłości (film)

Piosenki o miłości – polski muzyczny melodramat filmowy z 2021 w reżyserii Tomasza Habowskiego. Tematem filmu jest romans aspirującego muzyka z wyższych sfer (Tomasz Włosok) oraz prowincjonalnej kelnerki (Justyna Święs, wokalistka zespołu The Dumplings).

Piosenki o miłości zdobyły szereg nagród, w tym Nagrodę Główną w konkursie polskich filmów fabularnych na Międzynarodowym Festiwalu Kina Niezależnego „Off Camera” oraz Nagrodę im. Stanisława Różewicza na Koszalińskim Festiwalu Debiutów Filmowych „Młodzi i Film”. Nagradzano też m.in. debiut Święs.

Historia opowiada o Robercie, aspirującym muzyku z warszawskiej rodziny artystycznej, który próbuje wyrwać się z cienia swojego znanego ojca-aktora. Młody człowiek pragnie udowodnić swoją wartość, tworząc własną muzykę i zdobywając niezależność twórczą. Los stawia na jego drodze Alicję, skromną dziewczynę z prowincji, która pracuje jako kelnerka, a w wolnym czasie rozwija swój talent wokalny^[1].

Ich znajomość rozpoczyna się podczas ekskluzywnego przyjęcia, gdzie ona pracuje w obsłudze, a on bawi się jako gość. Wspólna pasja do muzyki zbliża do siebie tę niepasującą parę, jednak różnice społeczne i osobiste ambicje stają się źródłem napięć. Robert, uwikłany w rodzinne oczekiwania i własne marzenia o sukcesie, musi zmierzyć się z dylematem: czy wykorzystać talent Alicji dla realizacji własnych celów, czy budować autentyczną relację^[1].

Tomasz Włosok, Justyna Święs i Andrzej Grabowski byli odtwórcami głównych rol w filmie

Źródło: Filmpolski.pl^[1]

• Tomasz Włosok jako Robert
• Justyna Święs jako Alicja
• Andrzej Grabowski jako ojciec Roberta
• Patrycja Volny jako Kamila, siostra Roberta
• Krzysztof Zalewski jako Krzysiek
• Iga Krefft jako Antonina

Reżyser Piosenek o miłości, Tomasz Habowski, wywodził się z klasy robotniczej i nie wykształcił się przedtem w żadnej szkole filmowej. W filmie zawarł swoje doświadczenia z wejścia w warszawski show business (m.in. pracy scenariuszowej nad licznymi odcinkami telenoweli Na Wspólnej). Aby zrealizować swój debiut reżyserski, Habowski za radą kolegi ze Szkoły Wajdy postanowił ubiegać się o dofinansowanie własnego projektu w ramach mikrobudżetu^[2]; film kosztował zaledwie 700 tysięcy złotych^[3]. Jako inspirację dla swojego debiutu Habowski wskazywał dzieła francuskiej Nowej Fali, przede wszystkim François Truffauta i Jean-Luca Godarda^[2].

W doborze aktorów i kontakcie z nimi wydatnie pomogła Habowskiemu producentka Marta Szarzyńska^[2]. Przed castingiem jednak Habowski napisał teksty piosenek do filmu, współpracując z Kamilem Kryszakiem (zob. sekcja Ścieżka dźwiękowa). Początkowo myślał o obsadzeniu w roli Alicji zawodowej aktorki, lecz po pierwszej scenie próbnej z Justyną Święs – piosenkarką znaną przedtem z twórczości muzycznej w ramach zespołu The Dumplings – zdecydował się obsadzić właśnie ją. Na planie Święs partnerował Tomasz Włosok, a rolę ojca aktora zgodził się odegrać Andrzej Grabowski^[3].

Film kręcono przeważnie w Warszawie (przedszkole przy ul. Mariana Langiewicza 1/3, klub Niebo przy ul. Nowy Świat 21, Teatr Dramatyczny przy Placu Defilad 1, Studio w Dobrym Tonie przy ul. Dominikańskiej 9), wykorzystano też lokalizację w Michałowicach w powiecie pruszkowskim^[1].

Ścieżkę dźwiękową do filmu opracował Kamil Kryszak; za wokal do utworów z soundtracku odpowiadała Justyna Święs. Płyta ze ścieżką dźwiękową została wydana 25 marca 2022 roku nakładem wytwórni odpowiedzialnej za film, Kinhouse^[4].

Odbiór Piosenek o miłości był przeważnie pozytywny. Z pochwałami spotkała się gra aktorska, szczególnie debiut Święs w głównej roli żeńskiej. Karolina Chmiel z portalu OldCamera.pl pisała, że „wokalistka tchnęła w postać Alicji pewną niewinność, która znika, gdy tylko bohaterka staje przy mikrofonie, zamyka oczy i zaczyna śpiewać”^[5]. Adrian Hirsch w recenzji dla portalu Popkulturowcy również stwierdził, że Święs „nie tylko pokazała swój jakże ogromny talent wokalny, ale i ujawniła drugi, czyli ten aktorski”^[6]. Agnieszka Pilacińska w tekście dla Pełnej Sali chwaliła również występ Włosoka, który jej zdaniem „gra z typową dla siebie charyzmą, dobrze portretując rozpieszczonego chłopaka, który kiedy kończy mu się bajera, potrafi uczciwie spojrzeć w lustro”^[7]. Dominik Jedliński z Onetu cenił sobie także grę Grabowskiego, który „zawłaszcza ekran dla siebie, gdy tylko się pojawia”^[8].

Choć z pochwałami spotkała się również muzyka^[8], krytykowano sam scenariusz, z zastrzeżeniem, że jego banał nadrabia forma. Hirsch przyznał, że historia prezentowana w filmie „nie jest niczym odkrywczym”, dodawał jednak, że film „nie ukrywa swojej prostoty, czyniąc z niej swój atut”^[6]. Zdaniem Pilacińskiej reżyser „nie podjął większego ryzyka w konstruowaniu fabuły i postaci”, czyniąc konflikty w filmie równie czarno-białymi jak zdjęcia autorstwa Weroniki Bilskiej^[7]. Damian Jankowski w recenzji dla Filmweba przekonywał jednak, że pomimo oczywistych odniesień do filmów takich jak Narodziny gwiazdy „reżyserowi udało się uzyskać lekkość i zachować stosowny ciężar”, a w samych tekstach piosenek uchwycić ducha poezji Juliana Tuwima – „i czułość, i ironię, i gniew, i rozpacz”^[9].

• Piosenki o miłości w bazie filmpolski.pl