Piotr Kucharski (1896–1940)
 kapitan artylerii | |
| Data i miejsce urodzenia |
27 czerwca 1896 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
adiutant pułku |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
_BAR.svg.png){kind=small} _BAR.svg.png){kind=small}   | |
Piotr Kucharski (ur. 27 czerwca 1896 w Hrubieszowie[1], zm. między 4 a 7 kwietnia[2] 1940 w Katyniu) – kapitan artylerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej[3].
Życiorys
Urodził się w rodzinie Wincentego i Katarzyny z Pawłowskich[1].
Żołnierz I Korpusu Polskiego w Rosji. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej. Po ukończeniu 22. klasy Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie otrzymał nominację na stopień podporucznika z dniem 1 sierpnia 1920 i 55 lokatą. Był wtedy przydzielony do batalionu zapasowego 63 pułku piechoty[4].
W okresie międzywojennym pozostał w wojsku. W 1923 w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 lutego 1921 i 7 lokatą w korpusie oficerów piechoty służył w 42 pułku piechoty[5]. Z dniem 18 listopada 1923 został odkomenderowany (bez prawa należności za przeniesienie służbowe) na dwuletni Kurs Normalny 1923–1925 do Oficerskiej Szkoły Topografów[6][7]. Po ukończeniu kursu 1 października 1925 przydzielony do WIG i skierowany celem przeszkolenia do 4 pułku artylerii ciężkiej[8][9][10]. W grudniu 1926 roku został przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów artylerii i wcielony do 4 pułku artylerii ciężkiej[11]. W 1933 został przydzielony do dyspozycji inspektora armii gen. Berbeckiego, pozostając oficerem 4 pac[12]. W 1935 został przydzielony do WIG na okres od 14 maja do 30 października, pozostając oficerem 4 pac. Koszty delegacji pokrył Wojskowy Instytut Geograficzny[13]. Następnie pełnił służbę w 1 pułku artylerii najcięższej[3]. W 1936, jako absolwent OST otrzymał prawo noszenia „znaku naukowego”[14]. Na stopień kapitana został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 w korpusie oficerów artylerii. W marcu 1939 był adiutantem 1 pułku artylerii najcięższej[15].
Podczas kampanii wrześniowej 1939 walczył w dywizjonie artylerii najcięższej które rozwinął 1 pan. Mógł to być 12 lub 13 dywizjon artylerii najcięższej. Po agresji ZSRR na Polskę został wzięty do niewoli radzieckiej[16]. Według stanu na kwiecień 1940 był jeńcem obozu w Kozielsku[2]. Między 3 a 5 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego[2] – lista wywózkowa bez numeru poz. 20[17] z 2 kwietnia1940[1][2]. Został zamordowany między 4 a 7 kwietnia 1940 w lesie katyńskim[2] przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu[18][19]. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne[20][21][22], jednak Piotr Kucharski nie został zidentyfikowany.
Był żonaty z Haliną z Zalasów[1].
5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień majora[23][24][25]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[26][27].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Walecznych[5]
- Srebrny Krzyż Zasługi[1]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[1]
- Medal Zwycięstwa – 28 czerwca 1930[28]
Zobacz też
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 321.
- 1 2 3 4 5 Убиты в Катыни 2015 ↓, s. 430.
- 1 2 Jędrzej Tucholski, Mord w Katyniu, 1991, s. 149.
- ↑ „Dziennik Personalny” (R.1, nr 34), 8 września 1920, s. 809.
- 1 2 Rocznik Oficerski, Warszawa: MSWojsk., 1923, s. 248, 451.
- ↑ „Dziennik Personalny” (R.4, nr 74), 26 listopada 1923, s. 690.
- ↑ Rocznik Oficerski, Warszawa: MSWojsk., 1924, s. 229, 1397.
- ↑ Rocznik Oficerski, Warszawa: MSWojsk., 1928, s. 412, 479.
- ↑ „Dziennik Personalny” (R.6, nr 124), 20 listopada 1925, s. 677.
- ↑ „Dziennik Personalny” (R.7, nr 43), 13 października 1926, s. 351.
- ↑ „Dziennik Personalny” (R.7, nr 53), 16 grudnia 1926, s. 439.
- ↑ „Dziennik Personalny” (R.14, Nr 8), 28 czerwca 1933, s. 142.
- ↑ „Dziennik Personalny” (R.16, nr 6), 18 kwietnia 1935, s. 45.
- ↑ „Dziennik Personalny” (R.17, nr 2), 11 listopada 1936, s. 27.
- ↑ Stepan Rybka, Rocznik oficerski 1939, 2006, s. 175, 758.
- ↑ „Nasze Miasto Inowrocław” (Nr 4 (38)), kwiecień 2008, s. 5.
- ↑ Jędrzej Tucholski, Mord w Katyniu, 1991, s. 593.
- ↑ 20 lat temu otwarto Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu - Redakcja Polska - polskieradio.pl [online], polskieradio.pl [dostęp 2025-01-18] (pol.).
- ↑ Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. LIII.
- ↑ Historia Zbrodni Katynskiej [online] [dostęp 2025-01-18] (pol.).
- ↑ Pierwsze ekshumacje w Katyniu. "Wszystko było przesiąknięte zapachem śmierci" - Historia [online], www.polskieradio.pl [dostęp 2025-01-18] (pol.).
- ↑ Instytut Pamięci Narodowej - Kraków, Niemcy w Katyniu w 1943 roku, „Instytut Pamięci Narodowej - Kraków” [dostęp 2025-01-18] [zarchiwizowane z adresu 2024-12-06] (pol.).
- ↑ Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. [online], web.archive.org, s. 43 [dostęp 2025-01-20] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-27] (pol.).
- ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
- ↑ Zbrodnia katyńska, miedzy prawdą i kłamstwem [online], edukacja.ipn.gov.pl, 2008, s. 215 [dostęp 2025-01-18] (pol.).
- ↑ „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”. Portal polskiej Policji. [dostęp 2025-01-02].
- ↑ Harmonogram odczytywania nazwisk osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie [online], policja.pl, s. 1-4 [dostęp 2024-08-28] (pol.).
- ↑ „Dziennik Personalny” (R.11, nr 12), 28 czerwca 1930, s. 257.
Bibliografia
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1923.
- Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928.
- Rocznik Oficerski 1932, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1932.
- Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-1408-3.
- Убиты в Катыни. Księga pamięci polskich jeńców wojennych – więźniów obozu NKWD w Kozielsku, rozstrzelanych decyzją Biura Politycznego Komitetu Centralnego Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (b) z 5 marca 1940 roku. Лариса Еремина (red.). Moskwa: Stowarzyszenie Memoriał, 2015. ISBN 978-5-78700-123-5.
- Auswaertiges Amt – Amtliches Material Zum Massenmord Von Katyn, Berlin 1943.
- Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000. ISBN 83-905590-7-2.