Pochodnia

Pochodnia – kij lub szczapa drewniana z jednym końcem obwiniętym łatwopalnym materiałem (np. lnianymi lub bawełnianymi włóknami, skręconymi szmatami, suchym chrustem, rózgami, sitowiem nasączonymi smołą lub tłuszczem itp.). Używana jako przenośne lub stałe źródło światła.

Pochodnia używana była już w czasach starożytnych, jednym z pierwszych, w których była ona używana była Syria, gdzie używano jej już w VI wieku p.n.e. Pierwowzorem jej było łuczywo^[1].

W XVIII w. w Warszawie działali latarnicy, którzy odpłatnie oświetlali pochodniami drogę przechodniom i pojazdom, a po przybyciu na miejsce gasili je w specjalnych gaśnikach. Były to kamienne stojaki z wykutymi okrągłymi wgłębieniami, gdzie przyduszano ogień.

Pochodnie stanowiące stałe oświetlenie były mocowane na murach budynków w specjalnych uchwytach wykutych w żelazie lub z brązu, w kształcie tulejki lub odwróconego stożka, lekko pochylone na zewnątrz. Nie był to jednak rozpowszechniony sposób oświetlenia w Polsce^[2]. Obecnie używa się ich do pochodów i demonstracji, w celach ozdobniczych lub w zawodach olimpijskich (pochodnia olimpijska).

W późniejszym czasie pochodnia przekształciła się w półpochodnię, a następnie w świecę^[1].

• pochodnia olimpijska
• półpochodnia
• łuczywo

• Jerzy Hołubiec: Polskie lampy i świeczniki. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1990. ISBN 83-04-02227-3.