Praszczęta
Praszczęta – śmiertelna dyscyplinarna kara cielesna, stosowana w wojsku rosyjskim od XV do XIX wieku[1] wobec żołnierzy, którzy dopuścili się szczególnie ciężkich przewinień, na przykład dezercji[1].
Kara polegała na tym, że żołnierze ustawiali się w dwóch szeregach tworząc rodzaj alei, przez którą skazaniec musiał przebiec (niekiedy wielokrotnie). Każdy z żołnierzy wbijał w ukaranego żołnierza swoją pikę – aż do momentu, gdy skazaniec zmarł[1]. Ten wstrząsający i upokarzający akt miał na celu nie tylko ukaranie winnego, lecz także służył jako przestroga dla pozostałych. W późniejszym czasie piki zastąpiono karabinowymi stemplami, batami, kijami lub rózgami, za pomocą których współtowarzysze wymierzali ciosy[2]. Nadal prowadziło to do bolesnej i powolnej śmierci z rąk własnych towarzyszy broni[1]. Dopiero w XIX wieku zrezygnowano z tej praktyki[1].
W marcu 1837 roku praszczęta wykonano na grupie polskich zesłańców skazanych przez Rosjan na śmierć, za udział w spisku omskim. Forma tortur określana jako „ścieżka zdrowia”, stosowana w Polsce Ludowej, została prawdopodobnie przejęta od rosyjskiej kary praszczęta.
Przypisy
- 1 2 3 4 5 Woher kommt der Spießrutenlauf?. „P.M. History”, s. 13, 2025-02. Monachium: GeraNova Bruckmann Verlagshaus. (niem.).
- ↑ Opis stosowania tej kary można znaleźć w książce Wiktorii Śliwowskiej Ucieczki z Sybiru, Wydawnictwo Iskry 2005, ISBN 83-207-1787-6, jak również w powieści Fiodora Dostojewskiego Wspomnienia z domu umarłych, opisującej pobyt autora na zesłaniu – tak zwanej katordze.