Rafał Piwowarski

Rafał Wiktor Piwowarski

Rafał Piwowarski (2022)
Państwo działania	Polska
Data i miejsce urodzenia	9 października 1947 Warszawa
Profesor nauk humanistycznych
Specjalność: metodologia badań edukacyjnych, polityka edukacyjna
Alma Mater	Uniwersytet Warszawski (1971)
Doktorat	1976 – nauki humanistyczne / pedagogika Wydział Nauk Społecznych Uniwersytetu Gdańskiego
Habilitacja	1993 – nauki humanistyczne / pedagogika Wydział Nauk Społecznych Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Profesura	31 stycznia 2008
Pracownik naukowy, nauczyciel akademicki
Uczelnia wyższa	Uniwersytet w Białymstoku
Wydział	Wydział Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu w Białymstoku
Stanowisko	profesor
Okres zatrudn.	1997–2014
Uczelnia wyższa	Akademia Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie
Instytut	Instytut Pedagogiki
Stanowisko	profesor
Okres zatrudn.	od 2014
Prodziekan ds. nauki Wydziału Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu w Białymstoku (2005–2012)
Odznaczenia
Strona internetowa

Rafał Wiktor Piwowarski (ur. 9 października 1947 w Warszawie) – polski pedagog, profesor nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki, badacz systemu edukacyjnego.

Urodził się w 1947^[1]. Absolwent VI Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Reytana w Warszawie (1965)^[2]. W 1971 ukończył studia wyższe na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Warszawskiego, uzyskując tytuł zawodowy magistra w zakresie geografii ekonomicznej^[3]. W 1976 doktoryzował się na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Gdańskiego (nauki humanistyczne – pedagogika) na podstawie rozprawy Optymalizowanie sieci szkolnictwa ogólnokształcącego (promotor Kazimierz Podoski)^[4][5]. W 1993 uzyskał habilitację w Instytucie Pedagogiki Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (pedagogika – metodologia badań edukacyjnych) na podstawie pracy Sieć szkolna a dostępność kształcenia^[3][6]. 31 stycznia 2008 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych^[7]. Specjalizuje się w zagadnieniach z zakresu polityki edukacyjnej, metodologii badań edukacyjnych, organizacji oświaty, demografii oświatowej^[3][6]. Autor przeszło 180 publikacji naukowych^[3], do 2014 wypromował pięciu doktorów^[6].

Od 1976 adiunkt w Instytucie Badań Edukacyjnych w Warszawie^[8], gdzie pracował do 2015^[9]. Od 1997 do 2014 zatrudniony w Uniwersytecie w Białymstoku^[9], w którym pełnił funkcję kierownika zakładu, katedry, w latach 2005–2012 prodziekana ds. nauki Wydziału Pedagogiki i Psychologii^[3]. W 2012 otrzymał tytuł „Zasłużony dla Uniwersytetu w Białymstoku”^[10]. Prowadził wykłady z metodyki badań w Wszechnicy Mazurskiej w Olecku^[1]. Od 2014 zawodowo związany z Akademią Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie^[9], profesor w Katedrze Społecznych Podstaw Rozwoju Oświaty Instytutu Pedagogiki tej uczelni^[3]. Uczestniczył w wielu międzynarodowych projektach badawczych koordynowanych m.in. przez UNDP, UNESCO, OECD^[3]. W latach 2007–2015 był kierownikiem krajowym projektu TALIS (badania nauczycieli i dyrektorów szkół)^[3]. Od 2012 członek Międzynarodowego Stowarzyszenia Planowania Oświaty (International Society for Educational Planning, ISEP, USA)^[3].

• Optymalizowanie sieci szkolnictwa ogólnokształcącego (1976)^[5]
• Optymalizowanie sieci szkolnej (1983)^[11]
• Dynamika zmian sieci szkolnej w latach 1977–1989 (ekspertyza) (1990)^[12]
• Sieć szkolna a dostępność kształcenia (1992, ISBN 978-83-01-10954-7)
• Education under the circumstances of social and political changes (1992, wraz z Mirosławem Szymańskim, ISBN 978-83-85295-04-4)
• Secondary education in Poland (1996, ISBN 978-92-871-2927-7)
• Modern trends and actors in education: policies and reforms in Poland (1996, ISBN 978-83-86696-18-5)
• Edukacja dorosłych w latach 1990–1994 (1996, wraz z Elżbietą Drogosz-Zabłocką, ISBN 978-83-85295-52-5)
• Oświata dorosłych: nowe uwarunkowania i wyzwania (1998, ISBN 978-83-85295-71-6)
• Szkoły na wsi – edukacyjne wyzwanie (2000, ISBN 978-83-87925-37-6
• Wskaźniki edukacyjne – Polska 2000 (2001, wraz z Andrzejem Bogajem i Stefanem Michałem Kwiatkowskim, ISBN 978-83-87925-48-2)
• Dziecko – nauczyciel – rodzice: konteksty edukacyjne (2003, ISBN 978-83-87925-61-1)
• Upowszechnianie szkoły maturalnej: polityka i praktyka edukacyjna (2003, wraz z Elżbietą Drogosz-Zabłocką, ISBN 978-83-916095-9-0)
• Edukacja z perspektywy lokalnej i międzynarodowej (2006, ISBN 978-83-87925-72-7)
• Dziecko – sukcesy i porażki (2007, ISBN 978-83-87925-81-9)
• TALIS. Nauczanie – wyniki badań 2008: Polska na tle międzynarodowym (2009, wraz z Magdaleną Krawczyk)^[13]
• Polscy nauczyciele i dyrektorzy na tle międzynarodowym. Główne wyniki badania TALIS 2013: raport z badania (2013, współautorzy Kamila Hernik, Karolina Malinowska, Jadwiga Przewłocka, Magdalena Smak, Andrzej Wichrowski, ISBN 978-83-61693-49-9)

• Medal Komisji Edukacji Narodowej^[14] (2021)
• Złoty Medal za Długoletnią Służbę (2010)
• Złoty Krzyż Zasługi (1998)^[15]
• Srebrny Krzyż Zasługi (1990)
• Brązowy Krzyż Zasługi (1978)