Rentgenometr DP-1A

Rentgenometr DP-1A – radziecki przyrząd dozymetryczny, używany między innymi w ludowym Wojsku Polskim, przeznaczony do rozpoznawania skażeń promieniotwórczych.

Rentgenometr DP-1A był lampowym przyrządem dozymetrycznym przeznaczonym do pomiaru mocy dawki promieniowania gamma lub łącznie promieniowania beta i gamma. Układ elektryczny przyrządu składał się z komory jonizacyjnej, wzmacniacza prądu stałego, miernika i źródła zasilania. Pod wpływem promieniowania jądrowego w komorze jonizacyjnej powstawał prąd jonizacji, który po wzmocnieniu był rejestrowany przez licznik. Przyrząd obsługiwał jeden dozymetrysta^[1]. Na początku lat 60 XX w. DP-1A był sukcesywnie zastępowany przez rentgenometr D-08^[2].

Dane taktyczno-techniczne^[2]

• zakres pomiarowy – od 0,1 do 400 R/h,
  • podział zakresu:
    • 0,04–0,4 R/h,
    • 0,4–4,0 R/h,
    • 4–40 R/h,
    • 40–400 R/h,
• masa – około 3 kg,
• zasilanie – jedno ogniwo suche i dwie baterie płytkowe,
• czas pracy – 50 godzin.

• Ireneusz Nowak: Wybrane problemy historii polskiej techniki wojskowej XX wieku. Sprzęt i środki wojsk chemicznych. T. 2. Warszawa: Akademia Obrony Narodowej, 2001. ISBN 83-88062-81-6.

• Promieniowanie. Rentgenometr DP-1A (EFEM)