Roman Tunikowski

Roman Tunikowski (ur. 15 sierpnia 1919 w Rudkach k. Lwowa, zm. 21 listopada 1982 we Wrocławiu) – polski architekt i urbanista, wykładowca akademicki Politechniki Wrocławskiej i Politechniki Poznańskiej.

Około 1947 roku ukończył studia na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej. Od 1953 roku pracował w przedsiębiorstwie państwowym Biurze Projektowo-Badawczym Budownictwa Ogólnego „Miastoprojekt Wrocław”, którego następnie został kierownikiem^[1]. W tym okresie stworzył swój najbardziej znany projekt, wybudowaną w latach 1954–1958 reprezentacyjną Kościuszkowską Dzielnicę Mieszkaniową, zlokalizowaną w centrum Wrocławia^[2]. W 1955 roku za zasługi, na wniosek Ministra Budownictwa Miast i Osiedli odznaczony został Medalem 10-lecia Polski Ludowej^[3]. W 1966 roku otrzymał tytuł doktora nauk technicznych, natomiast w 1978 roku tytuł profesora nadzwyczajnego^[4][5]. W latach 1950–1968 był wykładowcą na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej^[6], następnie przeniósł się na Oddział Architektury na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Poznańskiej, który w 1978 roku przekształcony został w odrębny Instytut Architektury i Planowania Przestrzennego Politechniki Poznańskiej. Tunikowski kierował nim w latach 1978–1981^[7].

Zmarł w roku 1982, został pochowany na Cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu^[8].

• Kościuszkowska Dzielnica Mieszkaniowa we Wrocławiu, lata realizacji 1954-1958
• Osiedle Południe we Wrocławiu, lata realizacji ok. 1957
• osiedle Piastów w Bolesławcu^[9]
• przebudowa rynku głównego w Jeleniej Górze, lata realizacji ok. 1960 r.
• Osiedle Młodych w Świdnicy, budowa rozpoczęta w 1963 roku
• Osiedle Zabobrze II w Jeleniej Górze, budowa rozpoczęta w roku 1975^[10]