Rudnia Pilańska
| Państwo | |
|---|---|
| Obwód | |
| Rejon | |
| Sielsowiet | |
| Populacja (2019) • liczba ludności |
|
Położenie na mapie obwodu mińskiego ![]() | |
Położenie na mapie Białorusi ![]() | |
Położenie na mapie Polski w 1939 r. ![]() | |
Rudnia Pilańska (biał. Рудня Пільнянская, Rudnia Pilnianskaja; ros. Рудня Пильнянская, Rudnia Pilnianskaja) – wieś na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie stołpeckim, w sielsowiecie Naliboki.
Warunki naturalne
Rudnia Pilańska położona jest nad Usą, wewnątrz Puszczy Nalibockiej – największego kompleksu leśno-bagiennego Białorusi.
Historia
W XIX i w początkach XX w. położona była w Rosji, w guberni wileńskiej, w powiecie oszmiańskim, w gminie Naliboki.
W dwudziestoleciu międzywojennym leżała w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie stołpeckim[a], w gminie Naliboki[2]. W 1921 miejscowość zamieszkana była w większości przez Polaków wyznania rzymskokatolickiego[b][2].
W 1943 w ramach operacji Hermann wieś została spacyfikowana i zniszczona przez Niemców[3].
Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi.
Uwagi
- ↑ Przynależność powiatowa zmieniała się. Miejscowość leżała w powiatach oszmiańskim (do 1920), wołożyńskim (1920 - 1930) i stołpeckim (1930 - 1945)
- ↑ Skorowidz wymienia trzy Rudnie w gminie Naliboki: dwie wsie Rudnia I i Rudnia II oraz folwark Rudnia, wśród których są współczesne wsie Rudnia Nalibocka i Rudnia Pilańska. W każdej z nich Polacy wyznania rzymskokatolickiego stanowili 100% lub zdecydowaną większość mieszkańców.
Przypisy
- ↑ Liczby ludności miejscowości obwodu mińskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 4 października 2019 roku.
- 1 2 Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej – Tom VII – Województwo Nowogródzkie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, 1923.
- ↑ Kazimierz Krajewski: Wieś na Kresach Północno-Wschodnich pod dwiema okupacjami. martyrologiawsipolskich.pl. [dostęp 2024-06-24].
Bibliografia
- Rudnia (10), pow. oszmiański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IX: Pożajście – Ruksze, Warszawa 1888, s. 924.
- Mapa WIG Iwieniec. [dostęp 2024-06-24]. (pol.).


_location_map.png)