Sokolik białobrzuchy

Sokolik białobrzuchy
	Microhierax erythrogenys
	(Vigors, 1831)
	Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	strunowce
Podtyp	kręgowce
Gromada	ptaki
Podgromada	Neornithes
Infragromada	ptaki neognatyczne
Rząd	sokołowe
Rodzina	sokołowate
Podrodzina	sokoły
Plemię	Falconini
Rodzaj	Microhierax
Gatunek	sokolik białobrzuchy
Synonimy
	Hierax erythrogenys Vigors, 1831;
	Hierax erythrogenys Vigors, 1831;
Podgatunki
	M. e. erythrogenys (Vigors, 1831); M. e. meridionalis Ogilvie-Grant, 1897;
	M. e. erythrogenys (Vigors, 1831); M. e. meridionalis Ogilvie-Grant, 1897;
	Kategoria zagrożenia (CKGZ)
	; najmniejszej troski
	Zasięg występowania

Sokolik białobrzuchy^[4] (Microhierax erythrogenys) – gatunek małego ptaka drapieżnego z rodziny sokołowatych (Falconidae). Endemiczny gatunek Filipin, stąd nazywany czasem sokolikiem filipińskim. Nie jest zagrożony wyginięciem.

Podgatunki

Wyróżnia się dwa podgatunki sokolika białobrzuchego^[5]^[2]:

Microhierax erythrogenys erythrogenys – Luzon, Mindoro, Negros i Bohol (północne Filipiny).
Microhierax erythrogeny meridionalis – Samar, Leyte i Cebu do Mindanao (południowe Filipiny).

Morfologia

Długość ciała 15–18 cm, rozpiętość skrzydeł 32–37 cm; masa ciała 37–52 g^[6]. Na szyi, policzkach, klatce piersiowej i brzuchu ma białe upierzenie. Pozostała część ciała jest czarna z niebieskim połyskiem. Tęczówki ciemnobrązowe^[6].

Ekologia i zachowanie

Jego naturalnym siedliskiem są wilgotne otwarte lasy, przecinki i obrzeża lasów na nizinach lub w niezbyt wysokich górach, często w pobliżu rzek i strumieni^[6]. Zwykle spotykany w przedziale wysokości 300–1200 m n.p.m.^[3]^[6], choć bywał też stwierdzany na poziomie morza^[6]. Widuje się pojedyncze osobniki, pary lub grupy tych ptaków. Większość czasu spędza w koronach drzew^[7].

Żywi się głównie owadami, osami i ważkami, choć czasem uda mu się złowić małego ptaka^[7]. Czasami żeruje w grupach, prawdopodobnie rodzinnych^[6].

Okres lęgowy odnotowano od września do lutego, inne źródło podaje październik oraz od marca do czerwca^[7]. Gniazda lokuje w naturalnych szczelinach w obumarłych drzewach i dziuplach po dzięciołach na wysokości 6–10 metrów nad ziemią, czasami wyżej. W lęgu stwierdzono 3–4 młode^[6].

Status

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje sokolika białobrzuchego za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność populacji szacuje się na 670–6700 dorosłych osobników. Trend liczebności populacji uznaje się za spadkowy^[3].

Przypisy

↑ Microhierax erythrogenys, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
1 2 Philippine Falconet (Microhierax erythrogenys). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-22)]. (ang.).
1 2 3 Microhierax erythrogenys, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
↑ Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Falconini Leach, 1820 (Wersja: 2019-04-14). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-09-03].
↑ F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Seriemas, falcons. IOC World Bird List (v10.2). [dostęp 2020-09-03]. (ang.).
1 2 3 4 5 6 7 N. Bouglouan: Philippine Falconet. [w:] oiseaux-birds.com [on-line]. [dostęp 2021-03-19]. (ang.).
1 2 3 Species account: Philippine Falconet Microhierax erythrogenys. [w:] Global Raptor Information Network [on-line]. The Peregrine Fund. [dostęp 2020-09-03]. (ang.).

Linki zewnętrzne

Zdjęcia i nagrania audiowizualne. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).

[itis-1] Microhierax erythrogenys, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).

[ibc-2] 1 2 Philippine Falconet (Microhierax erythrogenys). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-22)]. (ang.).

[iucn-3] 1 2 3 Microhierax erythrogenys, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).

[mk-4] Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Falconini Leach, 1820 (Wersja: 2019-04-14). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-09-03].

[ioc-5] F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Seriemas, falcons. IOC World Bird List (v10.2). [dostęp 2020-09-03]. (ang.).

[oiseaux-6] 1 2 3 4 5 6 7 N. Bouglouan: Philippine Falconet. [w:] oiseaux-birds.com [on-line]. [dostęp 2021-03-19]. (ang.).

[gr-7] 1 2 3 Species account: Philippine Falconet Microhierax erythrogenys. [w:] Global Raptor Information Network [on-line]. The Peregrine Fund. [dostęp 2020-09-03]. (ang.).

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]