Stanisław Ochmański

Stanisław Ochmański
Ilustracja
Stanisław Ochmański (2010)
Data i miejsce urodzenia

25 lipca 1929
Łódź

Data śmierci

22 czerwca 2023

Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Stanisław Ochmański (ur. 25 lipca 1929 w Łodzi, zm. 22 czerwca 2023[1]) – polski reżyser teatrów lalkowych.

Życiorys

Ukończył eksternistyczne studia aktorskie i zdał państwowy egzamin reżyserski. W latach 1976–1983 wykładał na wydziale lalkarskim Wydziału Zamiejscowego PWST Kraków we Wrocławiu[2]. W latach 80. XX wieku był prodziekanem wydziału reżyserii teatru lalek, filii warszawskiej PWST w Białymstoku[3][4].

Jako reżyser debiutował w Teatrze Arlekin w Łodzi sztuką pt. Awantura w Pacynkowie, chociaż pierwsze przedstawienie wyreżyserował jeszcze teatrze amatorskim przy liceum pedagogicznym w Łowiczu i był to Szewczyk Dratewka[5]. Do września 2010 roku wyreżyserował łącznie ok. 170 przedstawień w teatrach w całej Polsce oraz za granicą[4]. Był również dyrektorem Teatru Lalkowego w Lublinie (w latach 1958–1974)[6] i Teatru Arlekin w Łodzi (w latach 1975–1993)[7][4].

Współzałożyciel Polskiego Ośrodka Lalkarskiego POLUNIMA, Członek pierwszego Zarządu, w latach 1984–1995 trzykrotny Przewodniczący i wreszcie Honorowy Członek POLUNIMA[8].

W 1952 roku ożenił się z Lilianą (1933–1996), aktorką i reżyserką. W 1953 roku urodziła im się córka Magdalena[9].

Zmarł 22 czerwca 2023 roku, pochowany 28 czerwca 2023 w części prawosławnej Starego Cmentarza w Łodzi[10].

Wybrane realizacje reżyserskie

Ordery i odznaczenia

Źródło:[12].

Nagrody i wyróżnienia

  • Nagroda Główna im. Alojzego Smolki oraz I nagroda za reżyserię na VI Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Lalek w Opolu za widowisko Tryptyk staropolski H.Jurkowskiego w Państwowym Teatrze Lalki i Aktora im. Hansa Christiana Andersena w Lublinie (1973)
  • Nagroda Prezesa Rady Ministrów za całokształt twórczości reżyserskiej w teatrze lalek (1982)
  • Złoty Piernik Torunia - nagroda na II Toruńskich Spotkaniach Teatrów Lalek w kategorii spektakli dla dorosłych dla przedstawienia Żywot Wowry wśród żywotów świętych (1995)
  • Grand Prix Złoty Piernik jury dziecięcego VI MSTL w Toruniu dla spektaklu Książę Portugalii Joachima Knautha z Teatru Lalek Arlekin w Łodzi oraz Nagroda Specjalna za "szlachetność konwencji przedstawienia" (1999)
  • Nagroda HENRYK za wybitne osiągnięcia artystyczne w dziedzinie teatru lalek (2011)
  • Nadzwyczajna Złota Maska (Łódź) za wieloletnią wierność pięknu sztuki lalkarskiej (2017)

Źródło:[12][13].

Przypisy

  1. Stanisław Ochmański nie żyje. Całe życie był "oddany lalkarstwu". plejada.pl, 2023-06-23. [dostęp 2023-06-23].
  2. Stanisław Ochmański, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (osoby) [dostęp 2010-09-05].
  3. Historia. Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. [dostęp 2010-09-05].
  4. 1 2 3 Informacje uzyskano podczas wywiadu ze Stanisławem Ochmańskim przeprowadzonego 4 września 2010 roku w Łomży.
  5. Bartłomiej Major: Stanisław Ochmański: Pasja. lalkarz.prv.pl, 2008. [dostęp 2010-09-05].
  6. Grzegorz Józefczuk: 55-lecie Teatru Lalki i Aktora. Porozmawiaj z lalkami. lublin.gazeta.pl, 2009-11-18. [dostęp 2010-09-05].
  7. Historia, Teatr Lalek Arlekin [zarchiwizowane 2014-11-27].
  8. Nie żyje Stanisław Ochmański - Dyrektor Teatru Lalki i Aktora w Lublinie w latach 1958–1974 [online], Teatr Andersena w Lublinie, 23 czerwca 2023 [dostęp 2025-01-07] (pol.).
  9. Stanisław Ochmański nie żyje. Aktor i reżyser był "oddany lalkarstwu" [online], plejadapl, 23 czerwca 2023 [dostęp 2023-06-24].
  10. Wspomnienie | Waldemar Wolański. teatrlalek-pismo.pl. [dostęp 2024-04-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-04-28)].
  11. 1 2 Lista laureatów Medalu Zasłużony Kulturze Gloria Artis [online], Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego [dostęp 2025-01-07] (pol.).
  12. 1 2 Stanisław Ochmański, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (osoby) [dostęp 2025-01-07].
  13. Bartłomiej Major: Dorobek. lalkarz.prv.pl, 2008. [dostęp 2010-09-05].

Linki zewnętrzne