Stefan Hołówko
| Pełne imię i nazwisko |
Stefan Tadeusz Hołówko |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
28 lutego 1921 |
| Data i miejsce śmierci |
11 września 2009 |
| Narodowość | |
| Alma Mater | |
| Praca | |
| Biuro |
|
| Odznaczenia | |
   | |
_01.jpg)
Stefan Tadeusz Hołówko (ur. 28 lutego 1921 w Warszawie, zm. 11 września 2009 tamże)[1] – polski architekt i nauczyciel.
Życiorys
Ukończył I Państwowe Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie (1939)[2]. Absolwent Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej (1950). Był projektantem w Biurze Odbudowy Stolicy, przedsiębiorstwie Miastoprojekt Stolica i pracowni urbanistycznej Jeana Benjamina Manevala w Paryżu. Należał do zespołu architektów „Pingwiny”. Był laureatem konkursów architektonicznych. Ponadto pracował jako nauczyciel w Technikum Architektoniczno-Budowlanym im. Stanisława Noakowskiego oraz redaktor w Wydawnictwie „Arkady”[1].
Był autorem lub współautorem m.in. Zespołu Basenów RKS Skra w Warszawie (1972–1973), biurowca Państwowego Zakładu Ubezpieczeń Wzajemnych w Warszawie, gmachu Centrali Ogrodniczej w Warszawie (1950), projektu odbudowy i przebudowy pałacu Stanisława Wołowskiego (obecnego Domu Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich) w Warszawie (1947–1951) oraz domu wielorodzinnego Głównego Instytutu Pracy przy ul. Noakowskiego 8 w Warszawie (1950–1953)[1]. Za swoje dokonania był kilkakrotnie odznaczany i nagradzany.
Został pochowany na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie (kwatera 1-9-3)[3].
Odznaczenia
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski[1]
- Złoty Krzyż Zasługi[1]
- Medal Komisji Edukacji Narodowej[1]
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 Stefan Hołówko [online], SARP [dostęp 2024-05-12].
- ↑ Edmund Kujawski (red.), Witold Grabski (red.): „Pochodem idziemy...” Dzieje i legenda Szkoły im. Stefana Batorego w Warszawie. Warszawa: Stowarzyszenie Wychowanków Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie, 2003, s. 312. ISBN 83-06-02325-0.
- ↑ Śp. Stefan Hołówko, Grobonet