Stefan Turnau
| Państwo działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
17 listopada 1931 |
| Data śmierci |
18 stycznia 2025 |
| Doktor habilitowany nauk matematycznych | |
| Specjalność: dydaktyka matematyki | |
| Alma Mater | |
| Doktorat |
1967 |
| Habilitacja | |
| Nauczyciel szkół średnich oraz akademicki | |
| Uczelnia |
Uniwersytet Pedagogiczny |
| Stanowisko |
kierownik Zakładu Dydaktyki Matematyki; dziekan Wydziału Matematyczno-Fizyczno-Technicznego |
| Okres zatrudn. |
1958-1995 |
| Szkoła średnia |
XIII LO w Krakowie, szkoły średnie w Miechowie, Rzeszowie, Dąbrowicy |
| Stanowisko |
Nauczyciel fizyki i matematyki |
| Okres zatrudn. |
1953-1970 |
| Szkoła |
Bedford School w Anglii, University of Georgia w Athens, Liberal Arts College w Belmont w USA |
| Okres zatrudn. |
1980–1983 |
| Odznaczenia | |
Stefan Turnau (ur. 17 listopada 1931 w Krakowie, zm. 18 stycznia 2025[1]) – polski dydaktyk matematyki, doktor habilitowany[2]. Był jedną z dwóch osób w Polsce mających habilitację z dydaktyki matematyki[3].
Życiorys
Urodził się 17 listopada 1931 roku w Krakowie, w rodzinie inteligenckiej[3]. Studiował matematykę na Uniwersytecie Jagiellońskim w latach 1950–1953 oraz 1956–1959[2][3]. W roku 1967 obronił doktorat Rysunek i znak graficzny jako niewerbalne środki nauczania matematyki na Wydziale Matematyki i Fizyki Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Katowicach (promotorem była prof. dr Anna Zofia Krygowska)[2][3]. W roku 1979 habilitował się na Uniwersytecie Wrocławskim (rozprawa habilitacyjna: Rola podręcznika w kształceniu pojęć i rozumowań matematycznych na poziomie pierwszej klasy ponadpoczątkowej)[2][3]. W roku 1991 został profesorem nadzwyczajnym Akademii Pedagogicznej (obecnie Uniwersytet Pedagogiczny im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie)[2].
Był promotorem ok. 100 licencjatów, ok. 260 magistrów i 7 doktorów[2]. Autor ok. 300 publikacji[2]. Recenzent 4 prac habilitacyjnych i 4 prac doktorskich[3].
- 1958–1995 – pracownik Uniwersytetu Pedagogicznego;
- 1974–1995 – kierownik Zakładu Dydaktyki Matematyki;
- 1990–1993 – dziekan Wydziału Matematyczno-Fizyczno-Technicznego
- 1995–2006 – pracownik Uniwersytetu Rzeszowskiego;
- okresowo:
- W 2006 roku przeszedł na emeryturę.
Odznaczenia i nagrody[3]
- Nagrody Ministra (1967, 1971, 1974, 1981, 1999),
- Złoty Krzyż Zasługi (1974),
- Medal Komisji Edukacji Narodowej (1981),
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1984).
Życie prywatne
Był ojcem czterech synów, w tym piosenkarza i kompozytora Grzegorza Turnaua[3].