Stokłosa bezostna
![]() | |
| Systematyka[1][2] | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Podkrólestwo | |
| Nadgromada | |
| Gromada | |
| Podgromada | |
| Nadklasa | |
| Klasa | |
| Nadrząd | |
| Rząd | |
| Rodzina | |
| Rodzaj | |
| Gatunek |
stokłosa bezostna |
| Nazwa systematyczna | |
| Bromus inermis Leyss. Fl. Halens.: 16 (1761)[3] | |
Stokłosa bezostna (Bromus inermis Leyss.) – gatunek rośliny z rodziny wiechlinowatych. Jako gatunek rodzimy występuje w Eurazji, z wyjątkiem południowych krańców Europy i Azji. Ponadto zawleczony do Afryki, na oba kontynenty amerykańskie, do Australii i Nowej Zelandii[3]. W Polsce jest gatunkiem pospolitym[4].
Morfologia



- Pokrój
- Wieloletnia wysoka trawa rozłogowa dorastająca 1,4 metra wysokości.
- Liście
- Pochwa liściowa zrośnięta, zamknięta. Blaszka liściowa naga, do 18 mm szerokości, żeberkowana z wyraźnym nerwem środkowym tzw. "kilem".
- Kwiaty
- Zebrane w równowąskie kłoski długości około 3 cm, te z kolei zebrane we wzniesioną wiechę długości 10–15 cm. Plewa dolna jednonerwowa, górna - trójnerwowa. Plewka dolna dwuzębna, długości 10–13 mm. Pylniki jaskrawożółte[5].
- Owoce
- Ziarniaki.
Biologia i ekologia

Bylina, hemikryptofit. Rośnie na zboczach, wałach, w rowach i zaroślach. Kwitnie w czerwcu i lipcu. Liczba chromosomów 2n = 14, 28, 56[6].
Zastosowanie
Stokłosa bezostna jest cenną trawą pastewną. Uprawiana na stanowiskach suchszych, dobrze znosi trudniejsze warunki.
Przypisy
- ↑ Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI: 10.1371/journal.pone.0119248, PMID: 25923521, PMCID: PMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
- ↑ Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2010-12-21] (ang.).
- 1 2 Bromus inermis Leyss., [w:] Plants of the World Online [online], Royal Botanic Gardens, Kew [dostęp 2024-05-05].
- ↑ Atlas rozmieszczenia roślin naczyniowych w Polsce, Adam Zając (red.) i inni, Kraków: Pracownia Chorologii Komputerowej Instytutu Botaniki Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2001, s. 98, ISBN 83-915161-1-3, OCLC 831024957.
- ↑ Szafer W., Kulczyński S., Pawłowski B. Rośliny polskie. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1969.
- ↑ Bromus inermis na Flora of China [dostęp 2014-01-28].
Bibliografia
- Mała Encyklopedia Rolnicza, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa, 1964.
Identyfikatory zewnętrzne:
- African Plant Database ID: 52157
- BioLib: 42498
- EoL: 1114232
- EUNIS: 190620
- Flora of China: 200024991
- Flora of North America: 200024991
- FloraWeb: 903
- GBIF: 2703670
- iNaturalist: 75903, 234654, 239677
- IPNI: 393784-1
- ITIS: 40502
- NCBI: 15371
- identyfikator Plant List (Royal Botanic Gardens, Kew): kew-401195
- Plants of the World: urn:lsid:ipni.org:names:393784-1
- Tela Botanica: 74999
- identyfikator Tropicos: 25509399
- USDA PLANTS: BRIN2
- IRMNG: 10205776
- CoL: ND3L
