Superintendentura Ostrzeszów Ewangelickiego Kościoła Unijnego
Superintendentura Ostrzeszów Ewangelickiego Kościoła Unijnego – jednostka organizacyjna Ewangelickiego Kościoła Unijnego w Polsce istniejąca w okresie II Rzeczypospolitej i obejmująca grupę gmin kościelnych (zborów) czyli parafii tego Kościoła, mająca siedzibę w Ostrzeszowie.
Była najdalej na południe wysuniętą superintendenturą Kościoła. Obejmowała obszar historycznej Wielkopolski, ale również część Śląska przyłączoną do województwa poznańskiego bez plebiscytu po pierwszej wojnie światowej, zamieszkałą w mniej więcej połowie przez ludność ewangelicką (ponad 10 tysięcy), w dużej mierze polskojęzyczną. Również polskojęzyczni ewangelicy po stronie wielkopolskiej (około 10 tysięcy) byli w większości potomkami śląskich ewangelików z czasów kontrreformacji. Obie społeczności łączyły pewne więzi jeszcze w czasach pruskich i wśród obu postępowała germanizacja.
Dane statystyczne
.jpg)
| Parafia | Liczba wiernych (1937)[1] |
|---|---|
| Odolanów | 1958 |
| Bralin pow. Kępno | 130 |
| Strzyżew pow. Kępno | 602 |
| Drobaszki pow. Kępno (obecnie Drożki) | 324 |
| Grabów pow. Kępno | 950 |
| Kobyla góra[2] pow. Kępno | 740 |
| Chojnik pow. Kępno | 2700 |
| Kępno | 889 |
| Laski pow. Kępno | 330 |
| Latowice pow. Ostrów Wlkp. | 354 |
| Opatów pow. Kępno | 68 |
| Nowe Skalmierzyce | 52 |
| Ostrów Wielkopolski | 493 |
| Raszków pow. Odolanów | 693 |
| Rychtal pow. Kępno | 101 |
| Ostrzeszów | 2050 |
| Pisarzewice[3] pow. Kępno | 830 |
| Czarnylas pow. Odolanów | 884 |
| Sulmierzyce pow. Odolanów | 170 |
| Sośnie pow. Ostrów | 1944 |
| Podzamcze pow. Kępno | 114 |
Przypisy
- ↑ Stefan Grelewski, Wyznania protestanckie i sekty religijne w Polsce współczesnej, Lublin 1937, s. 328.
- ↑ W pracy S. Grelewskiego nazwa miejscowości jest pisana łącznie.
- ↑ W pracy S. Grelewskiego nazwa tej miejscowości brzmi "Pisarzewice".
Literatura
- Karol Kotula: Polski lud ewangelicki w południowo-wschodniej części województwa poznańskiego. Warszawa: Związek Polski Towarzystwa i Zborów Ewangelickich, 1929.