Tadeusz Bronowski
| Data i miejsce urodzenia |
14 grudnia 1912 |
|---|---|
| Data śmierci |
18 września 1989 |
| Zawód, zajęcie |
działacz partyjny i państwowy, kolejarz |
| Alma Mater | |
| Stanowisko |
wiceminister komunikacji (1960–1969) |
| Partia | |
| Odznaczenia | |
  | |
Tadeusz Bronowski (ur. 14 grudnia 1912 we Franciszkowie[1], zm. 18 września 1989[2]) – polski działacz partyjny i państwowy, kolejarz, podsekretarz stanu w Ministerstwie Komunikacji (1960–1969).
Życiorys
Syn Stanisława i Marianny. W 1932 praktykant w Towarzystwie Popierania Przemysłu Ludowego w Warszawie, następnie od 1934 do 1937 robotnik i urzędnik w Warsztatach Sygnałowych PKP w Warszawie i do 1939 pracownik umysłowy Parowozowni Warszawa Zachodnia. W 1933 rozpoczął studia na Wydziale Administracji Szkoły Nauk Politycznych w Warszawie. W okresie wojny był robotnikiem i pomocnikiem maszynisty na stacji Warszawa Główna, a od grudnia 1944 do lutego 1945 robotnikiem w Oddziale Drogowym w Pruszkowie i pracownikiem umysłowym parowozowni tamże[1].
W 1945 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, w 1948 przekształconej w Polską Zjednoczoną Partię Robotniczą. W 1945 kierował działem personalnym Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie, następnie od 1945 do 1947 radca, starszy radca i zastępca naczelnika wydziału w Ministerstwie Komunikacji. Następnie był wicedyrektorem Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Poznaniu (1947–1949) i dyrektorem Biura Kadr Dyrekcji Generalnej Kolei Państwowych (1949–1950). Następnie kierował kadrami w resortach komunikacji i kolei (1950–1953), powrócił do DOKP w Poznaniu jako dyrektor (1953–1956) i był radcą ministra komunikacji (1956–1957). W kolejnych latach szefował Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Lublinie (1957–1959) i Warszawie (1959–1960)[1]. Od marca 1960 do września 1969 sprawował funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Komunikacji[3], następnie skierowany na emeryturę. Działał także w Związku Zawodowym Kolejarzy.
Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach[2].
Odznaczenia
Odznaczony Brązowym (1948)[4] i Srebrnym (1954)[5] Krzyżem Zasługi, a w 1969 Orderem Sztandaru Pracy II klasy [6].
Przypisy
- 1 2 3 Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL. Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 2024-12-26].
- 1 2 Informacje o pochówku. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2024-12-26].
- ↑ Kochański 2022 ↓, s. 250.
- ↑ M.P. z 1948 r. nr A-62, poz. 384
- ↑ M.P. z 1954 r. nr 112, poz. 1577
- ↑ Dekoracja wysokimi odznaczeniami działaczy państwowych, "Trybuna Ludu", nr 201, 22 lipca 1969, s. 8.
Bibliografia
- Aleksander Kochański: Polska 1944–1991. Informator historyczny. Struktury i ludzie. T. 1. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2022. ISBN 978-83-8229-465-1. [dostęp 2024-12-26].