Tadeusz Podgórski
| Data i miejsce urodzenia |
27 czerwca 1922 |
|---|---|
| Data śmierci |
12 marca 1992 |
| Zawód, zajęcie |
działacz partyjny i państwowy, inżynier mechanik |
| Alma Mater |
Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie |
| Stanowisko |
wiceminister przemysłu maszynowego (1967–1969), wiceminister nauki i szkolnictwa wyższego (1973–1974) |
| Partia |
Tadeusz Podgórski (ur. 27 czerwca 1922 w Oświęcimiu[1], zm. 12 marca 1992[2]) – polski działacz partyjny i państwowy, inżynier mechanik, podsekretarz stanu w Ministerstwie Przemysłu Maszynowego (1967–1969) oraz Ministerstwie Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki (1973–1974), wieloletni wiceprezes urzędów związanych z miernictwem (1969–1973, 1975–1989).
Życiorys
Syn Sebastiana i Marii. Od 1939 do 1944 robotnik w Cukrowni Józefów, od 1945 do 1946 starszy adiunkt w Departamencie Okręgowym Kolei Państwowych w Łodzi. Ukończył studia z inżynierii mechanicznej na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Pracował jako starszy asystent i starszy adiunkt na AGH (1951–1954) i Politechnice Krakowskiej (1954–1960), zajmował stanowisko prodziekana w strukturach drugiej uczelni. Następnie był dyrektorem Fabryki Aparatury Pomiarowej w Krakowie (1960–1964) i Zjednoczenia Przemysłu Automatyki i Aparatury Pomiarowej „Mera” w Warszawie (1964–1967)[1].
W 1945 wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej, w 1948 włączonej do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 50. członek Komitetu Uczelnianego PZPR na PK i członek plenum Komitetu Dzielnicowego PZPR[1]. Pełnił funkcję podsekretarza stanu Ministerstwie Przemysłu Maszynowego (grudzień 1967 – wrzesień 1969)[3] oraz Ministerstwie Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki (marzec 1973 – grudzień 1974)[1]. Zajmował również stanowisko wiceprezesa Centralnego Urząd Jakości i Miar (wrzesień 1969 – marzec 1972)[4], a po jego przekształceniu Polskiego Komitetu Normalizacji i Miar (kwiecień 1972 – marzec 1973, kwiecień 1975 – luty 1979)[5] oraz Polskiego Komitetu Normalizacji, Miar i Jakości (luty 1979 – lipiec 1989)[6].
Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie[2].
Przypisy
- 1 2 3 4 Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL. Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 2024-12-30].
- 1 2 Informacje o pochówku. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2024-12-30].
- ↑ Kochański 2022 ↓, s. 272.
- ↑ Kochański 2022 ↓, s. 297.
- ↑ Kochański 2022 ↓, s. 311.
- ↑ Kochański 2022 ↓, s. 312.
Bibliografia
- Aleksander Kochański: Polska 1944–1991. Informator historyczny. Struktury i ludzie. T. 1. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2022. ISBN 978-83-8229-465-1. [dostęp 2024-12-30].