Teofil Głowacki

W 1914 jego rodzina zamieszkała w Radomiu, gdzie ukończył Państwowe Seminarium Nauczycielskiego pod dyrekcją ks. Józefa Rokosznego, rektora kościoła św. Katarzyny^[2]. W 1926 wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej. Jeszcze w tym samym roku wyjechał na Śląsk, gdzie został nauczycielem, a także publicystą „Gazety Robotniczej”, a następnie członkiem Komunistycznej Partii Polski.

Głowacki pracował w Katolickiej Męskiej Szkole Powszechnej w Łagiewnikach, a pod koniec swojego pięcioletniego pobytu na Śląsku w szkole w Raszycach^[3].

Należał też do Związku Polskiego Nauczycielstwa Szkół Powszechnych, Towarzystwa Czytelni Ludowych, Polskiego Towarzystwa Esperantystów i Robotniczego Stowarzyszenia Esperantystów^[3].

W 1931 rozpoczął studia na Wolnej Wszechnicy w Warszawie. Związał się z komunizującą Organizacją Młodzieży Socjalistycznej „Życie”, redagował „Kronikę Terroru” dla Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom, ale wciąż pozostawał formalnie członkiem PPS. W 1933 został aresztowany i postawiony przed sądem za rzekomą działalność na rzecz Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy.

Po opuszczeniu aresztu rozpoczął pracę w Robotniczym Towarzystwie Przyjaciół Dzieci i decyzją Tomasza Arciszewskiego objął kierownictwo nad placówką w Puszczy Mariańskiej, a następnie w Helenowie. Pracę stracił w związku z procesem o powiązania z KPZU, a po uniewinnieniu przez krótki czas był nauczycielem w prywatnej szkole im. Karola Boromeusza przy ul. Chłodnej w Warszawie. Pracę stracił gdy doniósł wizytatorowi, Teofilowi Wojeńskiemu z ZNP, o przypadkach wykorzystywania seksualnego chłopców przez woźną^[4].

W 1936 objął stanowisko sekretarza oddziału Związku Zawodowego Pracowników Spółdzielczych. Jako związkowiec wspierał strajk redakcji „Dziennika Porannego” oraz Powszechnej Robotniczej Spółdzielni Spożywców w Żyrardowie w 1937. Po upadku strajku w Żyrardowie został zwolniony ze związku i pracował w Spółdzielni Spożywców „Zjednoczenie” oraz działał w sekcji spółdzielczej Organizacja Młodzieży Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego. Był też współpracownikiem „Dziennika Ludowego”.

W latach 1943–1944 pełnił funkcję przewodniczącego Robotniczej Partii Polskich Socjalistów, w 1944 sekretarza Centralnego Komitetu Ludowego. Uzyskał stopień porucznika Polskiej Armii Ludowej, wziął udział w powstaniu warszawskim. W jego trakcie brał udział w walkach na Mokotowie, ewakuował się z ludnością cywilną^[5].

Po wojnie wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej, w latach 1947–1948 był członkiem jej Rady Naczelnej, następnie należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Zawodowo pracował na stanowisku redaktora naczelnego „Głosu Pracy”, przewodniczył Komisji Prasowej Centralnej Rady Związków Zawodowych.

W 1957 i 1961 był wybierany na posła na Sejm PRL w okręgach kolejno Tomaszów Lubelski i Zamość. Przez dwie kadencje pracował w Komisji Kultury i Sztuki, a ponadto w Sejmie II kadencji ponadto w Komisji Mandatowej i Komisji Pracy i Spraw Socjalnych, natomiast w Sejmie III kadencji w Komisji Spraw Zagranicznych.

Pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (A32/1/8)^[6].