Tephrochlamys rufiventris
| Tephrochlamys rufiventris | |||
| (Meigen, 1830) | |||
![]() | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Gromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Infrarząd |
muchówki łękoryse | ||
| Nadrodzina |
Sphaeroceroidea | ||
| Rodzina |
błotniszkowate | ||
| Podrodzina |
Heteromyzinae | ||
| Plemię |
Heteromyzini | ||
| Rodzaj |
Tephrochlamys | ||
| Gatunek |
Tephrochlamys rufiventris | ||
| Synonimy | |||
| |||
Tephrochlamys rufiventris – gatunek muchówki z rodziny błotniszkowatych i podrodziny Heleomyzinae.
Gatunek ten opisany został w 1830 roku przez Johanna Wilhelma Meigena jako Heteromyza rufiventris[1].
Muchówka o ciele długości od 5 do 6 mm. Głowa jej odznacza się obecnością zarówno włosków jak i szczecinek na policzkach. Tułów cechuje się obecnością szczecinek na propleurach, nagim przedpiersiem oraz szczecinkami śródplecowymi w układzie 0+3, przy czym pierwsza para szczecinek zaszwowych leży bliżej szwu niż drugiej ich pary. Tylne i przednie szczecinki śródplecowe są prawie takiej samej długości, a włoski między nimi rosną w ponad czterech rzędach. Skrzydła mają krótkie i jednobarwne pterostygmy oraz kolcopodobne szczecinki na żyłce kostalnej dłuższe niż owłosienie. Środkowa para odnóży ma na goleniach po jednej, dobrze rozwiniętej ostrodze[2].
Owad w Europie znany z Portugalii, Hiszpanii, Andory, Irlandii, Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Holandii, Niemiec, Danii, Norwegii, Szwecji, Finlandii, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Litwy, Łotwy, Ukrainy, Rumunii, Bułgarii, Chorwacji i Rosji[1]. W Azji znany z Turcji, Cypru, Bliskiego Wschodu, Syberii, Kaukazu i Dalekiego Wschodu. Ponadto występuje w Afryce Północnej, Ameryce Północnej[2][1] i na Nowej Zelandii[2].
Przypisy
- 1 2 3 Tephrochlamys rufiventris. [w:] Fauna Europaea [on-line]. [dostęp 2018-06-26].
- 1 2 3 K.B. Gorodkov: Family Helomyzidae (Heleomyzidae). W: Keys to The Insects of The European Part of The USSR vol. V Diptera and Siphonaptera part II. G.J. Bei-Bienko, George C. Steyskal (red.). Leiden, New York, København, Köln: E.J. Brill, 1989.
.jpg)